เราเดินทางสู้ความไม่มีตัวตน

บนเส้นทางชีวิตที่กำลังก้าวไป
เป้าหมายคือการไม่มีตัวตน
ไม่มีตัวตนในที่นี้ คือไม่มีแม้แต่จิตวิญญาณ

ไม่มีจริงๆ เหนือไม่มีที่เราเข้าใจสิ่งที่ตรงข้ามกับ มี

นั่นคืออะไร ถ้าไม่ใช่..

แสงสะท้อนจากจอ

สวัสดีครับ
ผมคิดว่าวันนี้ผมแว้บมาเขียนบล็อกหน่อยนึง
ตอนนี้ผมซื้อโน้ตบุคใหม่แล้ว
เป็นยี่ห้อ โตชิบ้า ของชอบ
บริษัทจ่ายผ่อนให้เดือนละ 1400
เป็นเวลา 3 ปี ...

ผมมองที่จอสะท้อนแสงอีกครั้ง

รุม

งานเยอะ
อัดเพลงวันเสาร์นี้
ต้องเล่นให้ผ่าน
งานไต้ฝุ่นแบนด์
ดีเลย์แน่นอนครับ

จงลืม

จงลืม
สิ่งที่เกิด
จงลืม
สิ่งที่เป็น
จงลืม
สิ่งที่เห็น
จงลืม
....

จงลืม

ลมหนาว บอสตั้น

ไม่รู้ทำไม จู่ๆ ผมนึกถึงวันนั้น.. วันที่ไปเดินที่ บอสตั้น วันที่ลมหนาวสามารถทำให้น้ำในแก้วเย็นกว่าน้ำแช่เย็นในเซเว่นเมืองไทย ลมหนาวที่พัดเอาความทุกข์ให้สลายไป

รายละเอียด จำไม่ได้ ผมรู้แต่ว่าผมนึกถึง และภาพที่อยู่ในความทรงจำคือการเดิน... เดินด้วยเท้า มีร้านอาหารเกาหลี หรือจีน ไม่แน่ใจ ในซอกตึกนั้น ผมพอนึกได้แล้วว่าผมไปกับภรรยาผม ถนนในบอสตั้น ทำให้เราหลงทาง แต่สุดท้าย ด้วยแผนที่ที่ Print จาก mapquest ก็ไม่เคยทรยศเราเกินไปนัก ผมสามารถรอดกลับมาอย่างปลอดภัย ใช่แล้ว ที่นั่นคือไชน่าทาว

บางครั้ง ผมควรอยู่อเมริกาต่อไปเรื่อยๆ แบบผิดๆถูกๆ .. บางที..

ความเงียบเหงาของความทรงจำในการเดินทางสู่สายหมอกแห่งความฝันที่ไม่มีวันเป็นจริง

เสียงนาฬิกาบอกเวลา ดังติ๊กตอก ทำให้ผมมีความรู้สึกหนักใจ หนักใจในที่นี้ไม่ใช่ความหนักใจในการฟังเสียง แต่เป็นความหนักใจในการเดินตามความฝันที่ไม่เคยเป็นจริง..ไม่เคยหรือไม่มีวัน น้ำตาบอกความหมายอะไรกับเราได้บ้าง มันคือความเสียใจ ความดีใจ หรือความปลื้มปิติ ผมไม่สามารถบอกว่าทำไมตอนนี้มีน้ำตาไหลเอื่อยคลอในลำธารแห่งหัวใจ หัวใจที่บอบช้ำไปด้วยความผิดหวัง ความสมหวัง และความทุกข์ทรมานในสิ่งที่ไม่สามารถบ่งบอกได้ว่าคืออะไร คงเป็นสิ่งที่เหนือความคิด ความเข้าใจ เพียงเสียงนาฬิกาเท่านั้นที่อยู่ในหูเวลานี้ เสียงนาฬิกาเรือนโบราณจากร้านขายของเก่าในตลาดเจเจ วันเสาร์อาทิตย์ ที่ไม่สามารถระบุได้ว่าอายุอานามเท่าใด หรือว่าผมคิดมากไป

เมื่อเราเดินทางไปในถนนที่เต็มไปด้วยเมฆหมอกแห่งความเศร้า ยากนักที่เราจะมองเห็นเส้นทางอย่างกระจ่างชัด ไม่ว่าจะมีสิ่งใดอยู่ข้างทาง เราย่อมรู้ดีว่ามันไม่มีทางแน่ชัด บางที เราอาจมองเห็นหัวใจตัวเองได้ชัดกว่าสิ่งที่อยู่บนถนนที่เรากำลังเดินทางนี้ด้วยซ้ำไป บางที เป็นหัวใจเราเองหรือเปล่าหนอ ที่ทำให้มองไม่เห็นสิ่งต่างๆเหล่านั้น

ผมคงหลับตาได้ไม่สนิท เมื่อต้องรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ บางที สติ เป็นสิ่งที่น่ากลัวกว่าไร้สติ บางที ไร้สติ สอนให้เราไม่รับรู้สิ่งต่างๆ บางที สติทำให้เรารู้ตื่น รู้เบิกบาน แต่เราต้องการตื่น หรือเบิกบานจริงๆหรือ เราต้องการอะไรกันแน่ในชีวิตอันเต็มไปด้วยสายหมอกแห่งความฝัน

มันคือความฝันที่ไม่มีวันเป็นจริง...

lyrics and women

ว่าไปแล้ว การเขียนเนื้อเพลงให้ดี เป็นศิลปะ เป็นกวี เป็นอะไรที่หลากหลาย
ผมขอเรียกวิธีการเขียนเนื้อเพลงของผมว่า "ธรรมดา แสดงออกตรงๆ ไม่มีมาด"
เพราะจะว่าไปแล้ว ผมได้อ่านเนื้อเพลงของวงที่แต่งเนื้อเพลงเก่งๆ เช่นเนื้อประมาณว่า
"คุยกับเงาตัวเอง ที่พูดไม่เป็น" -- อารมณ์แรกที่ได้ยินคือ "เจ๋งว่ะ" (แต่กูทำไม่ได้หรอก)

สำหรับผม ในอดีต ผมแต่งเพลงให้ผู้หญิงหลายคนมากมาย ทุกคนที่เขียน จะออกมาตรงๆ
ตามความคิดตอนนั้น ไม่มีอะไรซับซ้อน ทับซ้อน ให้กลับไปคิด หรือเป็นคำเจ๋งๆ ใดๆ

"เธอคือรอยร้าวของกาลเวลา ที่ตราอยู่ในหัวใจ ไม่มีทางหาย ยังคงว่ายเวียน
ตราบยังมีลมหายใจ" (เพลงชื่อเนื้อคู่ เป็นเพลงแรกที่แต่งให้กับวง Hate Your Boyfriend
วงของผมเอง ฮ่าๆ) แต่งให้กับ น้อย ผู้หญิงที่ผมหลงรักตอน ป.5-6 ครับ
Result คือ เธอยังไม่เคยฟังครับ

"ฉันเห็นพี่เอ๋ตอนมอสี่ในชมรมคอมพิวเตอร์ ฉันชอบเธอแต่ไม่กล้าเข้าไปคุย..
พี่เอ๋โปรสี่ห้องถาปัด ส่วนฉันห้องวิศวกรรม พี่เอ๋เรียนมอห้า ฉันเรียนมอสี่..."
(เพลงนี้ชื่อ พี่เอ๋ ตอนหลัง ตอนอัดเพลงให้ HYB ผมเปลี่ยนเนื้อและแก้ชื่อเพลงเป็น
สาวตากลม) แต่งให้ พี่เอ๋ ผู้หญิงที่ผมหลงรักตอน มอ 4-ปี 1 (วิศวะ)
Result คือ เธอยังไม่เคยฟังครับ

"ไม่เคยเห็นใคร สดใสแล้วเคร่งขรึม ในเวลาใกล้ๆกัน ก็เลยแปลกใจ สงสัยและสับสน
ว่านี่หรือคนที่เราแน่ใจ ... กันทิมา" (เพลงนี้ชื่อ กันทิมา ตอนหลังเปลี่ยนเป็น กลันทิกา
เนื่องจาก มือเบส จะเอาไปใช้จีบสาว และแก้เนื้อหา และทำนองนิดหน่อย) แต่งให้กับ
กันทิมา สาวที่พบ ตอนเรียนวิชา Human Behavior (วิชาเลือก) ตอน ป.ตรี
เธอไม่เคยฟังเพลงนี้ และเธอเป็นส่วนหนึ่งของชื่อวง Hate Your Boyfriend เพราะเพื่อนเธอ
ตอนที่ผมเข้าไปบอกว่า "ผมอยากรู้จักคุณ" แล้วเพื่อนบอกว่า "เขามีแฟนแล้ว"
และทั้งคู่ (เธอกับเพื่อน) ก็เดินจากไปอย่างรวดเร็ว
ปล. โชคดีแล้วที่ไม่ได้จีบ เธอสอบได้ที่ 1 เหรียญทอง บัญชี Stat รหัส 36 โคตรๆๆ เก่ง
Result คือ เธอยังไม่เคยฟังครับ

"ภาวิณี ชื่อนี้ฉันจะจำให้ดี ตลอดไป ไม่ลืม ภาพเธอ ย้ำเตือน เรื่องราวมากมาย
เคยผิดหวัง เคยเสียใจ ก็รักใช่ไหมที่ทำเธอ เคยมอบใจ ให้เขาไป สุดท้ายเขาให้
คือทำลาย เธอ............" (เพลงนี้ชื่อ ภาวิณี แต่งตอนเรียนโท อเมริกา) แต่งเพลงนี้ให้
น้องจูนครับ เธอเคยดังมากๆ ในอินเตอร์เน็ต สมัยผมไปเรียนโท เพราะมีคนเอารูปโป๊
เธอมาโพส ผมไล่ตามหารูปพวกนั้นจนได้มาเยอะ แล้วผมก็ได้คุยกับเธอผ่าน msn
และดูเธอผ่านหน้าจอ webcam จนได้รู้จักเธอผ่านเน็ต ...
Result คือ เธอได้ฟัง +++

"I know you from a web that links me to your pictures.
You are so cool, you've done something inside your hole."
(เพลงนี้ชื่อ Jennie แต่งตอนเรียนโทอเมริกา) แต่งให้กับ Jennie สาวเวบแคมดังมาก
อีกเช่นกัน คุยกันทาง AIM และส่งเพลงให้ฟังแล้ว (ปลื้ม)
Result คือ เธอได้ฟัง +++

"เธอทำให้ฉันรู้ว่า ชีวิตฉันมีค่าเพียงใด เธอทำให้ฉันก้าวไป แม้ไม่มีใครอีกเลย"
(เพลงนี้ ไม่ได้ตั้งชื่อ แต่งเมื่อไม่นานนี้ เป็นต้นแบบเพลง my morning moon
ที่จะใช้กับ วงที่ทำกับพี่คุ่นปราบดา ครับ) แต่งให้น้อง +Ul คนที่เป็นเพื่อนผม
ตอนที่ผมโดนกระแสที่ทำงาน รบกวนอย่างหนัก จนเครียด ปวดหัวมาก
เหมือนเธอเป็นคนเดียวตอนนี้ที่ผมคุยด้วย อันนี้ไม่ได้คิดจีบหรืออะไร
แต่เหมือนน้องเค้าทำให้ผมมีกำลังใจในการทำงานต่อไปที่นี่
แล้วก็ จริงๆ ก็นานแล้วที่ไม่ได้แต่งเพลง โดยมีเหตุผลแบบนี้
Result คือ เธอได้ฟัง +++

จริงๆ ยังมีอีก แต่อยากจะบอกว่า การแต่งเพลง เพื่อความรู้สึกจริงๆ จากใจ ต่อใคร
มันก็ดีแบบนี้ เวลาเอามาฟัง แล้วเราจะนึกถึงคนที่เราเขียนเพลงถึง
ถึงเนื้อมันจะอ่อนๆ ไม่กวี ส่วนตัวๆ ก็ตาม แต่ผมรักเพลงพวกนี้เหมือนกัน
เพราะคือชีวิตช่วงหนึ่งของผม...ครับ

คือคำขอบคุณ

ในเวลาที่ปัญหาล้อมรอบกายจากคนบางคน ทำให้เราพบความเลวร้าย
มีเสียงจากผู้ใหญ่ใจดี ที่ช่วยให้เรารู้สึกว่าเราได้หลุดออกมาอีกระดับ
คงไม่เกินไปนักถ้าจะเอ่ยคำขอบคุณด้วยความจริงใจอย่างแท้จริง
ความจริงคือ เราเอง แม้ไม่ใช่คนเก่ง แต่เมื่อต้องทำงานกับคนที่ไม่มีคุณค่าใดๆ ในชีวิต
ยากนักจะทนทำงานด้วย คำพูดเล็กน้อยของผู้ใหญ่ใจดี ช่วยแบ่งเบาภาระและปัญหา
เมื่อไรหนอ คนจะเข้าใจเสียที ว่าคนบางคนน่ะ ไม่ควรค่าจะอยู่ที่นี่ด้วยซ้ำ
มันควรถูกขับไล่ออกไปจากที่นี่เสียตั้งนานแล้ว

ขอบคุณครับ

ดนตรี

ดนตรีนั้น
คือสิ่งที่มีค่า
คือความหวังที่เรืองรอง
คือจิตใจยามเช้าตรู่
คือพระจันทร์ยามก่อนรุ่ง
คืออะไรก็ได้ ที่มีค่า

ก็เหมือนกับคนอื่นๆอีกหมื่นล้านคน

ถ้าไม่มีการคุยกัน
เธอก็เหมือนกับคนอื่นๆอีกหมื่นล้านคนที่ไม่มีผลอะไรกับชีวิตของฉัน
ตั้งอยู่ และดับไป ... โดยไม่มี ปฏิสัมพันธ์
ดังนั้น ถ้าเธอต้องการแตกต่างกับคนอื่นๆ
เธอควรจะ....

LDAP

Start เรื่องใหม่ "LDAP"
มันคืออะไร ต้องลองเล่นดู
เป็นเรื่องอีกเรื่องที่ต้องศึกษา
.. จะพยายาม

เพียงรสเค็มของไก่ทอดเคเอฟซี ระหว่างทางไปมิชิแกน

รถยูฮอล จอดแล้ว ชายสองหญิงหนึ่งลงจากรถขนของแบบทำเอง DIY ยี่ห้อยูฮอ
เป็นชายไทยสองคน อายุประมาณ 24-25 และเป็นหญิงเกาหลีหนึ่งคน
เป็นเพราะท้องร้อง ต้องหาอะไรลงท้องหน่อย อย่างน้อยๆ ต้องไม่แพง
และที่แปลก ตั้งแต่มาอยู่ที่อเมริกาได้ประมาณสองเดือน แทบไม่น่าเชื่อ
ไม่เคยเห็นร้านไก่ทอดเคเอฟซีเลย+

ดังนั้น เลยไปกินร้านเคเอฟซีให้หายคิดถึง แต่...

"ทำไมไก่ทอดเคเอฟซี ที่เมกา มันเค็มแบบนี้เนี่ย!"

ปล. เกร็ดความรู้เล็กน้อย อาหารที่อเมริกา มักเน้นรสเค็ม ผมเลยกินเค็มได้เก่งขึ้น
หลังจากกลับมา และไม่แปลกใจเลย ที่พ่อผม ซึ่งไปอยู่มา 5 ปีตอนเรียนโทนั้น
ชอบรสเค็ม!

บทสนทนาระหว่างเรา

"หวัดดีตอนเช้าครับ"
"อ้าว พี่ หวัดดี มาแล้วเหรอ"
"ไปกินข้าวกันๆๆ"
"เอาสิ"

"เป็นไงมั่งตอนนี้"
"ก็ไม่ค่อยดีอ่ะ ปวดหัวนิโหน่ย"
"เป็นอันหยัง"
"สงสัยตากแดด"
"งั้นก็รีบกลับไปพักผ่อนนะ"
"อะนะ"

"หวัดดีครับพี่ มาแล้วเหรอ วันนี้มาสายจริงนะ"
"เออ"
"แหมพูดไม่เพราะเลยโว้ย"
"ฮ่าๆ พี่มาสายจะครบสิบวันแล้วเดือนนี้"
"เหรอๆ ดีๆ เป็นเพื่อนกัน ฮ่าๆ"
"เป็นไงวันนี้คุยกับน้องสาวเธอแล้วเหรอ"
"คุยแล้ว"
"เค้าเล่าให้ฟังป่าว"
"เรื่องอะไร"
"จะไปรู้เหรอ"
"นั่นสิ ถามปลายเปิดอีกแล้ว"

"กลับก่อนนะสองสาว"
"บายค่ะพี่" - "เออ"

โชคดีครับบบบบ

อยากเห็นเธอเป็นสุข

ความรัก คือการให้
ความรัก คือการอยากเห็นคนที่เรารักเป็นสุข
แล้วฟ้าก็ส่งลมหนาวมา

disturbing language

รู้สึกไหม เวลาได้ยินผู้หญิงพูดกูมึงแล้วรู้สึกไม่ดี
แต่ผู้ชายพูดแล้วฟังแล้วเฉยๆ

หรือผมคิดมากไป

ร้านอาหารไทยรำลึก

สิงโตตกลงมาเรียนโท โดยแชร์ห้องที่แฟร์ฟิลด์อพาร์ตเมนต์กับผม
และความปรารถนาแรกของสิงโต เมื่อย้ายตัวเองมาอยู่ที่อเมริกาก็คือ

"หางานทำไปด้วยระหว่างเรียน"

ดังนั้น ผมจึงขับรถเก่าๆผุๆพาสิงโตไปหางานทำหลายที่
มีร้านหนึ่ง ชื่อร้าน คิงแอนด์ไอ

เรื่องมันมีอยู่ว่า...

ความพยายามหวังในความคิดที่มีความเป็นไปได้เพียงความฝัน

หลับตาลง
นิ่งคิดไปเพื่อให้รับรู้สัมผัสกับสิ่งที่เราพบ
ความจริงไม่มีอะไรสามารถตอบคำถามต่างๆของเราได้
ว่าเรามาทำอะไรตรงนี้ ที่ที่ไม่มีความทรงจำดีๆ

อยากให้ความฝันเป็นความจริง
ความจริงยังคงโหดร้ายเสมอ
แต่ความฝัน บางครั้งดี บางครั้งร้าย
แต่ความจริง ยังไงก็โหดร้าย

ดังนั้น

เราควรสุ่มอยู่ในโลกแห่งฝัน
เผื่อได้พบความสุข บ้างเป็นบางครั้ง
ก็คงดี

น้ำใจ

บางครั้ง ร่างกายหลั่งสารแปลกปลอมออกมา เรียกกันว่า "น้ำใจ"

ผมมีน้ำใจกับคนบางคนเท่านั้น คล้ายกับว่า เราไม่ได้มีสารนี้กับทุกคน
แต่แปลก ที่บางครั้ง มันกลับไม่มีประโยชน์ใดๆ ความรู้สึกดีๆใดๆ
หรือเป็นเราเองที่อ่อนแอ ไม่ใช่คนอื่นที่เราแคร์

ผมรู้สึกเหงาอีกครั้ง คราวนี้ดูจะหนักกว่าแต่ก่อน เพราะมีปัจจัยแปลกๆที่ผมรู้สึกได้
หลายอย่างที่เคยเป็นกำลังใจ เหมือนจะกลับเป็นอากาศธาตุ
ไม่เป็นไร ผมยังมีลมหายใจที่ไม่เหือดแห้ง ต่อไปจะระวังตัวกว่านี้แล้วกัน
หวังเพียงสายลมพัดเอาความเย็นในตอนกลางคืนและตอนเช้า
จะช่วยผ่อนคลายความเหงาให้ลดน้อยลง
อารมณ์ของคนที่มีความคิดต่อโลกแปลกๆ ก็ต้องหาทางออกไปเรื่อยๆ
เหมือนเรือลำน้อยที่พายไปอย่างไม่รู้อนาคต ในมหาสมุทรขนาดใหญ่

ว่าแต่... เราจะรอดไปถึงฝั่งไหมหนอ

iPod - iTunes - Podcasts มิติใหม่!

ตอนนี้ผมใช้ iPod แล้วนะครับ หลังจากอยากใช้มานาน
สาเหตุที่ผมตัดสินใจซื้อ เพราะ KTC Rewards เดือน ตค
ให้สิทธิ ผ่อน 0% 3 เดือน ผมเลยไปสอน iPod Nano 3rd Gen สี Silver
ซึ่งเป็นแบบ 4G (ถูกสุดในตระกูลนี้) ก็ผ่อนไปเดือนละประมาณ 2 พัน

ตอนแรกที่ใช้ ผมมีอาการ Awkward (งุ่มง่าม) นิดหน่อย เพราะไม่เคยใช้
สินค้าตระกูล iPod มาก่อน ปกติ จะใช้ก็แต่พวกที่ เอาเพลงยัดลง และมอง
มันเป็น Folder เหมือนเรามองใน Computer ไม่มีการจัดไฟล์ด้วย Tag mp3
ไม่ว่าจะเป็น ตระกูล Creative (Nuvo หัวเสียบ USB) หรือ iriver รุ่น IFP-799
ซึ่งผมพอใจเสียงของ iriver พอสมควรเลย แถมมี Feature ต่างๆมาเพียบพร้อม
ไม่ว่าจะเป็นระบบอัดเสียง ที่คุณภาพดี และมีวิทยุ FM แถมมี Equalizer ที่เยี่ยม

เมื่อได้ลิ้มลอง iPod สิ่งแรกที่แปลกใจ คือวิธีการจัดการกับเพลงของมัน
มันใช้ Property ของ file ในการจัดหมวดหมู่ให้แบบฉลาดๆ เช่น
เพลงนี้ เป็นของศิลปินใด composer คือใคร อัลบั้มชื่ออะไร
ซึ่งพวกนี้ จะเป็น property ใน tag file mp3 ที่ถ้าคุณสร้างไฟล์
แล้วกำหนด property พวกนี้ให้ มันก็จะถูกใช้โดย iPod เลย

นอกจากนี้ ไฟล์ วิดีโอแบบ mp4 ก็ให้ภาพที่คมดี เพราะจอมันเล็ก
แค่ 300 กว่า * 200 กว่า ภาพจึงดูคมมากๆ แต่อาจต้องเพ่งหน่อย
เพราะเล็กๆ แถมดูนานๆ อาจเวียนหัวได้

ความรู้ใหม่ของผมคือเรื่องของการซื้อเพลงผ่าน iTunes และเรื่อง Podcasts
ที่ผมได้ยินชื่อมานานแล้ว เมื่อได้ลองดูก็พบว่ามันน่าสนใจดี เพราะ Podcasts
เป็นโหมดฟรีของ iTunes และมีให้เลือกโหลดหลากหลาย ไม่ว่าจะเป็น
เพลง เสียง หรือ วิดีโอ แถมย้อนดูตอนเก่าๆได้ด้วย ภาพที่เอามา หรือเสียงที่เอามา
ก็มีคุณภาพดีมากๆ และฟรี

ก็คิดว่าใช้เครื่อง iPod แล้วคุ้มๆดีเหมือนกันครับ กับคำถามเรื่อง ถ้าผมจะใช้มันฟัง
วิทยุ หรืออัด ผมจะทำอย่างไร ซื้อ accessories เพิ่มเหรอ
คำตอบของผมง่ายมาก ... ก็กลับไปใช้ iriver ดิ กรณีพวกนั้น แต่ถ้าฟังเพลงกับดู vdo
ขอเป็น iPod ตัวนี้แล้วกัน

ปล. เครื่องนี้ผมซื้อให้หุย มันจึงมีชื่ออย่างเป็นทางการว่า Hui's iPod (HA HA)

สาวน้อยหูฟังสีแดง เสื้อวอร์มสีเขียว

เธออายุ 22
กำลังทำงาน
เธอฟังหูฟังสีแดง
ใส่เสื้อวอร์มสีเขียว
มัดผม

อยากคุยกับเธอ
แต่ไม่อยากกวนเวลาทำงาน
...
พรุ่งนี้ไปอุทัยกันแล้วสินะ