เฮ้อ.......

เฮ้อ.....



zZZZzzzzzzzzzZZZ



เฮ้อ.........



zZZZZZzzzzZZZZZzzzz





(เป็นบ้าไร)

coming birth day of my ils

ใกล้ถึงวันเกิดของเพื่อนสนิท

กำลังทะเลาะกับเพื่อน(รุ่นน้อง)ใหม่ที่ทำงาน

ลาป่วยไปรักษาหนังตา กับขัดฟัน

คุยกับตัวเอง

นั่งรถเมล์สาย 52 ไปหาภรรยาที่แจ้ง

ส่งจดหมายไม่ได้ เพราะไปรษณีย์หลักสี่ไฟดับ!

โลกเบี้ยว เสียวฟันตอนขัดฟัน เจ็บตาตอนโดนเจาะหนอง

... พรุ่งนี้พาเพื่อนไปกินไหนดีหว่า :)

last king of scotland

เมื่อคืนกลับจากทำงาน ผมเปิดหนังดูเรื่อง last king of Scotland
เป็นหนังหนักเอาเรื่องเลย ไม่ได้คาดหวังว่าจะหนัก (แต่สนุกดี)
และมีแอบโหดและโป๊ด้วย (ยิงหัว ตัดแขนขา แก้ผ้าเปลี่ยนชุด)

เป็นหนังที่ส่งให้ นายวินเทคเกอร์ได้ออซก้า สมทบชายยอดเยี่ยม แซง ปีเตอร์ โอทู

ผมชอบนะครับ สนุกดี ต้องลองๆ

เพื่ออะไร

ผมถามแพนด้าว่า คุณมีชีวิตเพื่ออะไร
แพนด้าตอบผมว่า มีชีวิตอยู่เพื่อความรัก
ผมจ้องข้อความนั้นอีกครั้ง ในความมืดของรัตติกาล
มีเพียงแสงจากหลอดไฟข้างจอคอมพ์

เจเอสเคแทรกขึ้นว่า ผมถามแพนด้าทำไม
ผมไม่ตอบ เพียงอยากให้ความเงียบเฉลยความข้องใจนั้น
ผมลุกออกไปที่ระเบียงห้องนอน

นานแล้วที่ผมไม่ได้ออกไปที่ระเบียงเพียงเพื่อมองหากลุ่มดาวลูกหมูสามตัว
ดาวที่มีรูปร่างคล้ายปลาโลมากระพือปีก แต่ถูกเรียกว่าลูกหมูสามตัว

ผมกลับมาอีกครั้ง แพนด้าตอบกลับมาอีกหลายข้อความ
เจเอสเคส่งลิงค์เพลงที่ตัวเองชอบเพื่อให้ผมได้ลองฟัง
แต่ผมไม่สามารถฟังได้อีกแล้ว ผมปิดจอ
ในตาสะกดน้ำไม่ให้เอ่อนอง

ผมเปิดจออีกครั้งเมื่อเวลาผ่านไปประมาณห้าสิบนาที
มีข้อความอีกมากมายของแพนด้า และทิ้งท้ายว่า

"ไปนอนแล้วนะ"

this week ...

ตั้งใจว่า อาทิตย์นี้จะทำงานเพลงต่อละครับ
หลังจากพักยาวหลายสัปดาห์ คืนนี้ว่าจะละเลงต่อครับ
Typhoon band จงเจริญ!

แห่ะๆ

ไดอะรี่เบาๆ

/ / / / / / / / / // / / / / / / / / / / / / / /...//.../
. . . ... . . ./// . . . . . .. ///. . . . . .. . .///..//
.. . . . . . . . . // //. . . . . ./// . . . . . . .. .///
/ / / / ///// / / // / / /... / / / / / / // / //....//
.. . / / . . / / .....////////////////..//....///....//

สายฝนวันเสาร์ เทกระหน่ำไม่หนักไม่เบา
เสมือนกำลังบอกใบ้ให้กับผม "ก๊ากกกก ..ซวยแน่"
ที่แย่เพราะฝนตกตอนเย็น ประมาณหกโมง
ใส่คอนแทคเลน ขับก็ลำบาก กระจกปัดน้ำฝนทำหน้าที่ไม่ดี
ภาพเลยเบลอๆ ยิ่งไปกว่านั้น การกลับจากสุพรรณบุรี
มากรุงเทพ เป็นอะไรที่ไม่คุ้นเคย มั่วๆ ไปตามป้าย
ยิ่งฝนตก ยิ่งหลุด บางทีอ่านไม่ทัน เลี้ยวไม่ทัน
กระหน่ำซ้ำด้วยการกดดันให้รีบกลับบ้าน เพราะภรรยา
ต้องการจะเอาลูกนอน ทำให้ผมเซ็งๆนิดหน่อย

.../../..///./././/////././...............././/.///////
.//////////./. ./ ././/./././ .///./ .//././././ ./.
//./ ./ / ./ /./// // //..../././/.///////////////

วันอาทิตย์ ระหว่างนั่งรถสองแถวเข้าไปบ้านยายน้องเฟย์
นั่งอ่านหนังสือ "มุมต่างมอง" บทที่เกี่ยวกับ เพลง mp3
สาเหตุที่ mp3 ทำไมถึงจำกัดไม่หมดซักที
ทำไม นายทุน ถึงต้องการบทหนังห่วยๆ ที่ทำไปทั้งๆที่รู้ว่าเจ๊งแน่ๆ
ทำไม เพลง mp3 ใหม่ๆ จึงสามารถหลบซ่อนขายได้เรื่อยๆ
อ่านแล้วได้แต่ทึ่งปนอึ้งกับไอเดียร์พิศดาร (แต่เป็นไปได้)
ของนักเขียนที่ผมชอบคนหนึ่งครับ
"ธวัชชัย คิดอ่าน"

อีกคำ..

ตอนที่อยู่เยอรมัน เวลาก่อนที่จะกลับหลังเลิกเรียน
ผมเดินไปตามถนนที่เต็มไปด้วยหิมะ
มันช่างโดดเดี่ยวมาก เดินไปเรื่อยๆ มองดูบ้านเมือง เดินจะปวดขาไปหมด
เพราะไม่รู้ทำอะไร

ตอนนั้นคิดว่าโลกนี้มีเราคนเดียว
เหมือนอยู่คนเดียว ไม่รู้จักใครเลย
อากาศก็หนาวมาก พื้นลื่น
ความรู้สึกโดดเดี่ยวและเหงาเข้ากระดูก
ถึงจะเป็นเวลาเพียงสั้นๆไม่กี่ชั่วโมง
แต่ก็เป็นความทรงจำที่ดี
ความจริงอาการเหงาๆแบบนี้มันเคยเป็นตอนอยู่อเมริกา

ช่วงแรกที่ไปไม่รู้จักใคร
ต้องขนของใส่รถยูฮอ
ขับคนเดียวหลังจากส่งเพื่อนลงที่มิชิแกน
มีแผนที่ในมือ
ขับรถผ่านถนนยาวไกล แปลกๆ
เพิ่งขับรถไม่นาน (เลนขวา)
ความรู้สึกตอนนั้นมันก็น่ากลัวนะ
เพราะต้องผ่านด่านเก็บเงินหลายแห่ง
ถ้าไม่มีเงินสดพอจะทำไงก็ไม่รู้
หรือถ้าหลงทาง เลี้ยวผิด
กลับก็คงลำบาก ไม่มี GPS นำทาง
ขับตามแผนที่ล้วนๆ
หรือตอนทำงานที่ปั๊ม กะดึก

อยู่คนเดียว เดินออกไปเทขยะ
ปั๊มอยู่ติดป่า
เปลี่ยวๆ แต่มีรถผ่านมาจอดมั่งบางเวลา
บางคืนอากาศหนาว
มองไปในที่มืดที่ไม่มีแสง หรือบางทีก็มีรถนานๆคันวิ่งผ่านไปมา
อารมณ์เหงาๆ มันก็กลับมา
แต่มันก็ดี เพราะเราเรียนรู้ที่จะอยู่คนเดียวจากสิ่งเหล่านั้น

คนเราเกิดมาเพื่ออยู่กับตัวเองอยู่แล้ว
ตอนตายถึงเราจะรักใครแค่ไหน
ใครรักเราแค่ไหน
แต่คนที่ต้องเผชิญกับความตายก็คือตัวเราเอง
ไม่ว่าจะมีความผูกพัน ความรัก ความเกลียด
ความแค้น แค่ไหน
เวลาตายมันก็ต้องเจอกับตัวเอง

ผมเรียนรู้การอยู่กับตัวเองตลอดเวลามาตั้งนานแล้ว
ไม่เคยคิดว่าต้องมีใครที่ต้องผูกกับเราตลอด
ไม่มีทางอยู่แล้วล่ะ
เพราะฉะนั้นผมคิดว่า
เวลาเราโดนทิ้งก็เหมือนเวลาเราอยู่คนเดียว
เป็นอากาศธาตุที่ล่องลอย

เราสามารถเป็นตัวเองได้มากที่สุดตอนที่ไม่มีใครสนใจ
...

alone..in the Macro

ผมสงสัยตัวเองว่าทำไมบางครั้งจึงต้องมีความรู้สึกชัดเจน
แม้รู้ว่าบางอย่างไม่ควรเกิด แต่ก็เกิดขึ้นเพราะอารมณ์
จริงอยู่ คนเราต้องการเหตุผลในแต่ละเรื่อง
บางครั้งเรื่องบางเรื่อง อาจไม่มีเหตุผล

เพียงความรู้สึก อยากพบใครบางคน

.... เศร้า

ริมทะเล Hastings

วันแรกที่ไปพักกับแฟมิลี่ ประมาณ 16 ปีที่แล้ว
จำได้ว่า ในบ้าน มีผู้หญิงสองคน และลูกชายตัวเล็กๆ จอมกวน
คนหนึ่งอายุมาก อีกคนยังไม่มากเท่าไร
ห้องที่พัก ต้องพักร่วมกับหนุ่มผิวดำจากแอฟริกา (จำชื่อประเทศไม่ได้แล้ว)
รู้แต่ว่า ไม่ค่อยชอบพักร่วมกับคนอื่น (เป็นคนไม่ชอบคนแปลกหน้า:P)

วันแรกที่เดินฝ่าลมหนาว(โคด) ไปโรงเรียนภาษานั้น
จำได้ว่า หนาวมากๆๆๆ ใส่เสื้อหนาวแล้ว แต่มือแข็งเป็นน้ำแข็งเลย
ไม่แน่ใจนักว่า หิมะตกหรือเปล่า แต่เป็นช่วงปิดเทอมใหญ่ ทำไมยังหนาว(วะ)

เมืองนี้ มีความทรงจำสวยงามมาก เพื่อนคนไทยน้องๆ พี่ๆ เพื่อนๆ ที่ไปด้วยกัน
จำได้ว่า สนุกมาก และประทับใจมาก ผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่ครั้งแรกก็ที่นี่
คือ รู้สึกว่าเราเป็นเจ้าชีวิตตัวเอง การคุยกับคนร้านขายของ
การซื้อ fish and chip กิน (หรือ French fried บ้านเราแหล่ะ)
การซื้ออาหารทะเลใน super มากินที่บ้าน

และการซื้อทีวีจอ 9 นิ้ว มานั่งดูในห้องนอน! (บัดซบเจงๆ พ่อส่งให้มาเรียน ดันซื้อทีวี!)

สรุปว่า คิดถึง ภาพมันเลือนลางแล้วล่ะ แต่จำได้ว่า ประทับใจมากๆครับ

หัวใจรุมเร้า

เสียงหัวใจ...เต้นแรง วันก่อนที่ผมจะเอาดอกไม้ไปให้เธอ
ตอนนั้นผมเรียนอยู่ชั้นม.5 วิธีการคิดให้กล้าของผมคือ
ผมคิดว่าผมต้องตาย คนเราต้องตาย ชีวิตทุกชีวิต แม้แต่ทักษิณก็ต้องตาย
ยากจน รวยล้น หัวดี โง่บัดซบ ไม่พ้นความตาย

"กะอีกแค่เอาดอกไม้หนึ่งดอกไปให้เธอตอนวันวาเลนไทน์เนี่ยนะ"

ผมคิดว่าผมต้องทำได้
จำได้ว่า วันนั้น ผมซื้อดอกกุหลาบหน้าประตูโรงเรียน ราคา 10 บาท จากนั้น ก็เดินดุ่ม
เอาดอกไม้ให้เธอ... เธอรับ หน้างงๆ

ช่วง ม.5 ความรักที่มีต่อสาวคนหนึ่ง ช่างสุดยอด
มันเป็นความรักที่ทำให้ผมเรียนดี เป็นความรักที่ประหลาด
ทั้งๆที่เธอไม่เคยได้คบกับผมเป็นแฟน
หลายครั้ง ที่ผมโทรไปแล้วเราคุยกันเป็นชั่วโมง

ผมรู้สึกว่าเธอหยิ่ง
เธอเคยบอกผมว่า ผู้หญิงต้องมีสิทธิเลือกผู้ชาย เพราะเป็นเพศเสียเปรียบ
ผมไม่เหมาะกับเธอหรอก เพราะครั้งนั้น วันงานกีฬาสี หลังจากที่พวกเราจบออกไป
(แม้จะออกไปเพราะสอบเทียบ ม.6 ไม่ได้เรียนครบ 3 ปีก็เถอะ)
เธอมองผมด้วยสายตาแบบนั้น
ความรักที่เคยมีมันหมดทันที ผมไม่รู้สึกอะไรอีกต่อไป...

แต่ในห้วงสมองของผมที่จำได้คือ ความรักตอนนั้น ทำให้เรียนดี
เล่นกีฬาด้วย (ผิดปรกติวิสัยตัวเอง) มันเป็นความรักที่สร้างสรรค์
ครั้งเดียว และครั้งสุดท้าย ... ลืมไม่ลงจริงๆครับ