ความสุขที่คุณ... "เกา"

เวลาคัน
เกา แล้วหายคัน
เพราะเกาถูกที่คันจริงๆ
มีความสุขไหมเวลาเกา
เหมือนถึงจุดสุดยอดเวลามีเซ็ก หรือช่วยตัวเอง หรือมากกว่านั้นอีกหนอ
แต่พอเกาแรง เกามากๆเข้า หลังจากอาการสุขเพราะเกา
หลังจากนั้นก็แสบแทน
เป็นแผลด้วย
แสบหายไป เป็นสะเก็ดเลือด พอสะเก็ดเลือดหายไป
ก็คันอีก แล้วก็เกาอีก พอเกาก็แสบอีก

แล้วมันก็วนไปมา... แต่ก็ยอม

เจ็บที่อยากเจ็บ จ๊าดดดดด!

ลากเท้า

เพราะการเดินลากเท้าทำให้สามารถรู้ได้ว่าเธอเดินมาข้างหลัง
ไม่จำเป็นต้องหันไปดูว่าใครเดินมา เพราะฉันได้ยินเสียงลากเท้านั้นของเธอ
เสียงลากเท้าเดิมๆ ทำให้ฉันคิดว่าเธอทำไมต้องเดินลากเท้าด้วย
ระวังรองเท้าสึกนะ... ฮ่าๆ

New York

ความทรงจำ นิวยอร์ค ที่มี คือ ความสุข เดินเยอะ และร้านหนังสือและซีดี
ผมเรียนโทที่อเมริกา รัฐแรกที่ไปหาที่เรียนคือเท็กซัส แต่ยูออฟอาลิงตันไม่รับ
บอกว่าต้องเรียนภาษาก่อน เทอมนึง ผมจึงตัดสินใจ เรียนที่คอนเนคติคัต
ที่รับผมในฐานะ เข้าไปเรียนวิศวะไฟฟ้า (เพราะจบตรีทางนั้น)
แต่ผมเลือกที่จะเรียนคอมพิวเตอร์ไซน์ คุยกับ โปรเฟซเซอร์กอร์ดอนสกี้ (ดร.)
ที่จบตรีจาก MIT บอกว่า เค้ารู้จักคนไทยที่จบ จุฬามา จึงยอมให้ผมทดลองเรียน
(โชคดีที่เด็กจุฬา ทำศักยภาพ ให้เห็นว่าเก่ง ฉลาด ทำให้อ. เหมาว่าผมก็คงไหว ฮา)
และผมก็เรียนวิชาของคอมไซน์ผ่านจริงๆ! ทำให้สามารถเรียนจนจบป.โทได้
โดยไม่ต้องเสียเงิน เสียเวลา เพิ่ม กับการเรียนภาษาอังกฤษ แบบที่ยูที่เท็กซัส
บังคับ

เกริ่นซะนาน จริงๆจะเล่าว่า นิวยอร์ค ผูกผันกับผมไม่น้อย
เพราะสิงโต ที่มาเรียนตามทีหลัง ก็มีพี่ใหญ่ พี่ชายแท้ๆ ทำงานรับราชการอยู่ที่
นิวยอร์ค
รัฐที่ผมอยู่กับนิวยอร์ค ขับรถจากบ้าน ใช้เวลาไม่เกินชั่วโมงครึ่งก็ถึงแล้ว
สิ่งที่ผมได้รับจากนิวยอร์ค ที่ชอบที่สุด น่าจะเป็นสภาพเมือง ผมไม่เคยเข้าถึง
สังคมของที่นั่น
เพราะผมไม่เคยอาศัยอยู่ หรือทำงาน ใดๆ เคยแต่ไปเที่ยว ซึ่งก็ชอบ ที่ชอบเพราะมัน
ดูอลังการดี
เวลาเดินในนิวยอร์ค ผมรู้สึกว่า เราเป็นเพียงมดเล็กๆ เงยหน้าไปทางไหน มีแต่ตึก
ใหญ่
เดินไปตามถนน เห็นร้านขายของชำที่ส่วนใหญ่เจอแขกเป็นเจ้าของ
เห็นร้านอาหารจีน แบบ Take home เห็นรถไฟใต้ดิน ที่สภาพเก่า สกปรก และคนใช้เยอะ
แยะ
รถไฟใต้ดิน ผมว่าที่เมืองไทยสะอาดกว่านิวยอร์คมาก
เวลามองคนบนถนนเดินไปมาในนิวยอร์ค รู้สึกว่า ผู้คนต่างรูปแบบ ตั้งแต่หนุ่มออ
ฟฟิซ จนถึงคนเร่ร่อน
และมักพบเห็นมุมร้าน สตาร์บัค และร้านหนังสือ บาร์น แอนด์ โนเบล เต็มไปหมด

ผมชอบเดินร้านขายการ์ตูนที่นิวยอร์ค และได้รู้จักหนังสือการ์ตูน ที่วาดไม่สวย
แต่แปลกเต็มไปหมด
ชอบดู ชอบหยิบมาเปิดๆ อ่านรู้เรื่องมั่งไม่รู้เรื่องมั่ง บางครั้งหลวมตัวซื้อมา
อ่านไม่รู้เรื่องเลยก็มี
บางทีซื้อมาเก็บ ไม่เคยเปิดอีกเลย

ผมเคยเจอดาราฮอลีวู้ด คือ โรบิน วิลเลี่ยม สองครั้ง ครั้งแรก เจอตอนสมัยที่พี่
ยุ้ย ยังไม่กลับไทย
ตอนนั้นคือ ไปเที่ยวกัน มีพี่ยุ้ยพี่โอม เพื่อนคนไทยที่อยู่ ที่ยูเดียวกัน (พี่
ยุ้ยจบแล้ว และทำอินเทอร์น กำลังจะกลับไทย)
แล้วก็บังเอิญ จำไม่ได้ว่าใครพูดคำว่า "ดารา" แล้วโรบิน ก็หันมา คือ เท่าที่รู้
ผมว่าเค้าเป็นคนเก่งมากคนหนึ่ง
เคยเล่นหนังในเมืองไทย (Good Morning Vietnam) ที่แหม่ม จินตราเล่นด้วย
คือเค้าน่าจะฟังภาษาไทยได้บ้าง (หรืออาจได้เยอะ ผมว่าคนคนนี้เก่ง) ก็เลยหันมา
และพวกเราก็ได้ถ่ายรูปไปหน่อย

อีกครั้ง ที่เจอ เจอที่ปั๊มที่ผมทำงานพิเศษ ในเมืองนึงของ Connecticut โรบิน
ขับรถมาแวะเติมน้ำมัน
แล้วเข้ามาใน Minimart ที่ผมเป็น Cashier อยู่ เขาแต่งชุดขี่จักรยานมา ท่าทางไป
ออกกำลังกายมา
ดูมีความสุข และติดดินดีนะครับ

แต่ที่น่าเสียดายสำหรับการได้ไปเที่ยว นิวยอร์ค หลายๆ ครั้ง คือ ผมไม่เคยเจอ
สมาชิก ของวง Sonic Youth เลย
ทั้งๆที่เขาอาศัยอยู่ที่นั่น ตอนทำเพลงกับพี่คุ่นปราบดา พี่เค้าบอกว่า ได้เห็น
Thurston Moore กับ
Kim Gordon ด้วย แถมดูธรรมดา เหมือนคนทั่วไป ไม่ฉายแววดารานักดนตรีใดๆ
เจ๋งโคตรรรรรรรร

แต่ก็นะ ผมเคยเจอพวกเขา ครั้งแรกและครั้งเดียว บนเวทีคอนเสริตที่เมืองไทย
ใช่ครับ...

Alternative Nation Tour! (มาพร้อมกับ Foo Fighter และ Beastie Boys มั้ง)

บทเพลงหัวใจสลาย ของใครบางคน ยามฝนตกหนัก และพายุโหมกระหน่ำ

ผมออกจากบ้าน และมีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้น ซึ่งไม่ได้เกิดอะไรแบบนี้บ่อยๆ
กล่าวคือ
จังหวะที่ไม่น่าเชื่อ ก่อนที่จะเปิดประตูรั้วออกไป ยังไม่มีวี่แววของฝน
แต่พอเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว ฝนก็ตก (หนัก) ทันที และไม่มีทีท่าจะหยุด

เคยอยู่ในอาการวิ่งหลบฝน แต่ข้างหน้า ไม่มีกำลัง คุณต้องวิ่งไปอย่างไร้จุดหมาย
กันไหม?

ที่สำคัญกว่านั้น กำลังสวมแว่นตาด้วย ยิ่งทำให้ตาพร่ามัว สุดท้ายได้หยุดใต้ต้น
ไหม
แต่ก็ไม่วายจะมีฝนรั่วลงมาอยู่ดี กางเกงขาสั้น เสื้อขาว บางๆ ทำให้ดูเหมือนลูก
หมาตกน้ำ

เมื่อถึงที่หมาย เปิดเพลง...ฟัง แล้วก็หาอะไรเช็ดหัวซะ ก่อนจะเป็นหวัด

ไวเบรเตอร์

หนังสือดีดีทีเล่มปกอพาร์ตเมนต์คุณป้า ลงหน้าหนึ่งถึงของไฮเทค
มันคือไวเบรเตอร์สำหรับผู้หญิง ที่เขียนไว้ว่า สามารถทำเนียน วางไว้ที่หัวเตียง

O__O

น้ำตา

น้ำตา ไหลมา เสียใจ เหลือเกิน
น้ำตา ไหลมา เสียใจ เหลือเกิน จะทน
น้ำตา ไหลมา เสียใจ เหลือเกิน จะทน ต่อไป
น้ำตา ไหลมา เสียใจ เหลือเกิน จะทน ต่อไป น้ำตา ไหล... พราก

ผมก้มลงมองที่รองเท้าตัวเอง แล้วพบว่า โทรมมาก

กระดาษชำระ

จำได้เสมอ เวลาเข้าห้องน้ำสาธารณะ หลายแห่งมักมีป้ายเขียนว่า
กรุณาอย่าทิ้งกระดาษชำระลงในโถส้วม เพราะจะทำให้ส้วมเต็ม
ผมไม่เคยทำตามเลย ทิ้งลงโถส้วมตลอด ใครเลยจะอยากเช็ดก้นแล้วทิ้งลงถังขยะ
ปล่อยให้กลิ่นตลบอบอวนและน่ารังเกียจ
อยากรู้ว่าคนอื่นคิดแบบนี้กันไหม

ปุยเมฆ

หลับสบาย ล้มตัวลง หงายหลัง รองรับด้วยปุยเมฆ ผมกำลังล่องลอยเหนือพื้นดิน
ลมเย็นบนฟากฟ้า พัดพาหัวฟู กระเจิงกระจาย หลับสบาย ฝันดี มีความสุข
ขอบจักรวาลอยู่ที่ใด จะไปให้ถึง ดาวเคราะห์ที่จะแทนที่โลก ส่องไม่เห็น ที่เห็น
ก็ใหญ่
เรากำลังลอยอยู่ในอวกาศ ทุกคน

หลับสบาย ล้มตัวลงนอน อ้อมกอดของกาแลกซี่ และดวงดาว...
ณ ปุยเมฆ แห่งสุดขอบริมสวรรค์ จักรวาล และ ดาวเคราะห์

เหนือชีวิต ไม่ต้องกาลเวลา ไม่ต้องกิน ไม่ต้องเกิด ไม่ต้องแก่ ไม่ต้องเจ็บ
ไม่ต้องตาย..

ป่า

บนถนน ยามดึก มองออกไป เงาต้นไม้ เพราะเป็นถนนที่ตัดผ่านป่า มีแสงไฟจากรถที่
วิ่งผ่าน
นานๆ คัน อากาศเย็น ออกมาพักข้างนอก ลมหนาวพัดผ่าน เรื่องเล่าเกี่ยวกับผีสาง ทำ
ให้กลัวเล็กน้อย
แต่ยังคงยืนที่มุมนั้น มองออกไป เงาต้นไม้ไหวเอนตามลมพัดวูบวาบ เสียงแมลงดัง
เบาๆ
ทุกอย่างยังคงอยู่ในความทรงจำ แม้เวลาล่วงเลยผ่านไปกว่าห้าปีแล้ว

วันนี้ ยืนตรงริมทาง ที่ปลูกต้นไม้ ยามเช้า ทำให้นึกถึงวันนั้นอีกครั้ง แม้จะ
ไม่เหมือนกันเลย
แต่สิ่งหนึ่งที่เหมือนคือ เรายืนมองต้นไม้ ริมทาง กำลังไหวตามลม อากาศเมืองไทย
แม้ร้อนไป
ความรู้สึกดีๆ ที่ไม่เคยจางหายไปจากใจ บางครั้งก็ยังอดสงสัยไม่ได้

ทำไมเราถึงยอมเดินทางที่ผิด เข้าไปในป่า มองไปยังต้นไม้ และยังคงยอมเดินผิดไป
เรื่อยๆ ... เรื่อยๆ

เปิดอก

ผมเห็นกระดานไวท์บอร์ดติดอยู่บนผนังที่อยู่ประจันหน้าเธอคนนั้นในยามบ่าย
ผมเห็นคำเขียนที่อยู่บนกระดาน เป็นคำให้การของความเศร้าในใจของเธอคนนั้น
ข้อความที่เขียน บ่งบอกถึงความเสียใจ... ของเธอ และเขา และเรา สามคน
ผมคงทำงานไปเงียบๆ แต่ลึกๆ ผมยังคงคิดเสมอว่าสักวัน ... ผมควร

เสียงเครื่องปริ้นเตอร์ดังเบาๆ กระดาษถูกพิมพ์ออกมาเรื่อยๆ เอื่อยๆ
ผมเหลือบมองไปที่กระดาษเหล่านั้น และพบว่าวันเป็นรูปภาพ ขาวดำ จำนวนหนึ่ง
รูปที่ถูกพิมพ์ออกมาเป็นรูปถ่ายสมัยก่อนที่เธอกับเขา และเรา.. เคยมีความสุขร่วม
กัน
บางรูปมีความลึกซึ้ง เกินกว่าจะอธิบาย น้ำตาของเธอเอ่อนอง อาบแก้ม... เป็นทาง

แล้วเธอก็ลุกขึ้นเดินมาที่โต๊ะทำงานของผม และผ่านไป... เพื่อไปหยิบกระดาษเหล่า
นั้น
แล้วเธอก็เดินกลับไปที่นั่งของเธอ อย่างสกดอารมณ์ตัวเองไม่ให้ฟุ้ง... จนเกินไป
แต่ผมจับความเศร้าของเธอในพิกัดประชิดได้ ผมรู้เธอมองมาที่ผมแบบแอบๆ
และผมรู้ว่าเธอยังคงมีใจให้ผมไม่มากก็น้อย แต่ผมเชื่อแน่ๆว่า เธอไม่ได้สนใจผม

เพราะผมรู้เสมอว่าผมไม่เคยเปิดอกอะไรกับเธอ... ทั้งที่เราเคยเป็นแฟนกัน
เพราะผมรู้ว่าเธอเองต้องการแต่ผมไม่เคยให้เธอ เพราะมันไม่ถึงเวลา
เพราะผมรู้ว่าเขาให้เธอได้ แม้เธอไม่ต้องการก็จะยัดเยียดให้ ผมรู้ดี
ผมไม่สามารถทนความคิดของเธอได้ เพราะเธออยากได้ ทั้งที่ยังไม่ถึงเวลาอันควร

ผมคงไม่เหมาะกับเธอ แม้อดไม่ได้ที่จะเป็นห่วงเป็นใยบ้าง เมื่อเขาทำร้ายเธอ
หลังจากที่เธอได้รับสิ่งที่เธอเรียกร้องจากผมแล้วผมให้ไม่ได้แต่เขาให้ได้
แต่สักวันเขาก็เบื่อมัน เพราะมันเป็นของร้อนที่ไม่เคยทำให้ใครสุขอย่างแท้จริง.
.............. หรือว่าผมเป็นเกย์?

อาหารมื้อสุดท้าย

เมื่อคืนฝันว่า กำลังจะตาย และได้กินอาหารที่สำหรับเราเท่านั้นเป็นมื้อสุดท้าย
และกำลังนึกว่า เราควรนึกถึงพ่อแม่พี่น้องปู่ย่าตายายทุกท่านที่เรารู้จัก
และกำลังนึกว่าต้องนึกถึงพระพุทธเจ้า

ขณะกำลังพูดคุยครั้งสุดท้าย... ก็พลันตื่นและพบว่าสายแล้ว ...

คิดแตกต่าง...บางครั้งก็ถูก

ผมจำได้ ตอนเรียนพิเศษ น่าจะช่วงสอบเข้าเตรียมอุดม... ในห้องเรียน มีโจทย์เลข
ข้อหนึ่ง
ทุกคนในห้อง ไม่มีใครได้คำตอบเดียวกับผม แม้แต่คนที่เก่งเลข ก็ตอบไม่เหมือน
ความรู้สึกผมตอนทำเลขข้อนั้นคือ ผมคิดว่ามันถูก แต่ทำไม ไม่มีใครตอบเหมือนผมเลย
สุดท้าย อ.สอนพิเศษ แกทำเฉลย และคำตอบ ... ตรงกับที่ผมตอบ!

บางครั้ง เราอาจขาดความมั่นใจ บางเรื่องไม่มีใครเข้าใจ ไม่มีใครคิดเหมือนเรา
แต่.. ใช่ว่าความคิดแตกต่างจะผิดเสมอไป ใช่ บ่อยครั้ง คิดแตกต่างเพราะโง่
แต่... ถ้าเรารู้ มีสติ มั่นใจในสิ่งที่ทำ ผลออกมาอาจเป็นเหมือนตอนที่ผมตอบเลข
ข้อนั้นถูก

"เพียงคนเดียวในห้องเรียนพิเศษห้องนั้น"

คนเราไม่มีทางเลือก

คนเราไม่มีทางเลือก เกิดมาแล้วก็ตาย ทำความดีเข้าไว้ จะได้ไม่ต้องลำบาก
ชีวิตก็แค่นี้ มีความรักเสมอในหัวใจ อย่าทำร้ายใครต่อใคร แล้วจะดีเอง

เงียบ

ไม่ได้อัพเดทนานพอสมควร เนื่องจากความยุ่งปนไม่รู้จะเขียนอะไร
ทำให้เวบนี้ล้างเงียบ...

เมื่อวานผมล้างเครื่อง O2 หลังจากทนใช้ทั้งๆที่มันส่ง SMS ไม่ได้
และยังรับเสียงโทรด้วยหูฟังบลูทูท ไม่ได้มานานหลายเดือน
เท่านั้นยังไม่พอ เครื่องโน้ตบุ้ค เจอไวรัสชื่อ clbdll.dll ซึ่งมองไม่เห็น
เล่นงานจนขึ้นจอฟ้า ตอนแรกนึกว่าต้องลงวินโดวใหม่ แต่โชคดีที่ไม่ต้อง
ตอนนี้ใช้ unhackme ฆ่าทิ้งไปแล้ว หวังว่าคงไม่กลับมาอีกนะ

เกือบปายยยยย

สายจากสวรรค์

สายจากสวรรค์ ลอดผ่านม่านบางสีเหลือง เป็นสายยาวตรง ขาวสะอาด
เพียงสายจากสวรรค์ ทำให้เพ้อฝัน นี่คือความจริงบนเส้นทางเดิน
ถ้าอีกเดือนครึ่งเราต้องตั้งต้นใหม่อีกครั้ง การอดทน ฝึกฝน เพื่อให้แข็งแรงคง
เป็นเพียง
ทางออกที่เราต้องไปให้ได้

เดินตามสายจากสวรรค์ สีขาว ทะลุม่านบางเหลือง...

ผมมองไปอีกครั้ง

งาน

ถ้าพัก หางานใหม่ แต่งเพลง ออกคอนเสริต ชั่วคราว
ก่อนจะได้งานใหม่ หลังจากลาออกแบบหักดิบ
ถ้ายังไม่มีงานจริงๆ ก็ไปเล่นคอนเสริตกับพี่คุ่นไปเรื่อยๆ
แต่งเพลงใหม่ไปเรื่อยๆ แบบนี้จะพอยังชีพไหมหนอ...

มนุษย์กินคน

ในดินแดนที่ห่างไกล เข้าถึงยาก กลางป่า
มีชุมชนมนุษย์กินคนอาศัยอยู่
เนื่องจากภาระกิจ ล่าเนื้อมนุษย์มากินเป็นอาหารเริ่มขัดข้อง
เพราะจำนวนมนุษย์มีเหลือน้อยลงในบริเวณใกล้เคียง


ในเมืองหลวง มีผู้หญิงหายตัวไป ทางตำรวจสงสัย
จึงเริ่มทำคดี สืบหาตัวคนร้าย และพบว่า
.... สาเหตุเกิดจากโดนกิน

ช่วงเวลาที่ดี(ใจ)ที่สุด

มีคนถาม สำหรับผมแล้ว ช่วงไหนคือช่วงเวลาที่ผมดีใจที่สุด
หลายคนอาจคิด...ตอนเอ็นท์ติด
ตอนได้รับเงินเดือนครั้งแรก
ตอนได้คะแนนโทเฟลเกิน 560 คะแนน
ตอนมหาวิทยาลัยบริดจพอร์ตยอมให้ผมเรียนคอมพิวเตอร์ไซน์ได้แบบลองเรียน (เพราะไม่
ได้จบคอมพ์มา)
ตอนบวช
ตอนแต่งงาน
ตอนมีลูก
ตอนเรียนจบรดปีสาม
ตอนเรียนจบป.โท
ตอน ฯลฯ

...

ผมนั่งลงที่โต๊ะทำงาน ลมจากแอร์ปะทะหน้าเบาๆ หลับตา
นึกว่าตัวเองพาลูกเมียไปเที่ยวกรีซ
ที่โรงแรม ยามเช้า ออกไปที่ระเบียง
นั่งหลับตา สูดอากาศ เอาหน้าปะทะลมเย็นสบาย
ลืมตา มองวิวสวยของตึกที่ขึ้นตามเนินเขา และเห็นทะเล...ไกลออกไป

ผมไม่เคยไปกรีซ

...

สิ่งที่น่าจะเป็นช่วงเวลาที่ดีใจที่สุด
น่าจะเป็นรอยยิ้ม... ที่ไม่คาดฝัน
และมักจะประทับใจไปตลอด...
อาจเป็นเพราะเป็นคนไม่ที่ขาด...

...

ซักวันผมจะไปกรีซ

ถ้าเป็นคุณ...

ผมได้นั่งคุยกับน้องผู้หญิงคนหนึ่งที่ยังเรียนอยู่ ปีสี่ ในมหาวิทยาลัยมีชื่อ
เธอเล่าถึงชีวิตที่ผ่านมาของเธอ ความฝัน และสิ่งต่างๆที่เธอตัดสินใจทำลงไป

เธอเป็นคนต่างจังหวัด เกิดมาในครอบครัวที่มีฐานะไม่ดีนัก แต่เธอเป็นคนมีความมุ่งมั่น
เธออยากจบการศึกษาอย่างน้อยๆ ปริญญาโท จากมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงของรัฐ
แต่ด้วยความที่ ที่บ้านมีเงินส่งแค่ระดับม.ปลาย ประจำจังหวัด
หลังจากเธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ ต้องย้ายมาอยู่กรุงเทพฯ
ไม่มีญาติพี่น้องเลย เธอบอกพ่อแม่สั้นๆว่าจะมาหางานทำพิเศษเพื่อเป็นค่าเรียนเอง
ไม่ต้องเป็นห่วง และถ้าเงินเหลือจะส่งกลับมาให้ที่บ้านด้วย

วันแรกที่เธอเข้ากรุงเทพฯ เธอตัดสินใจทันทีว่าจะขายตัวที่อาบอบนวดมีชื่อ
เธอเข้าไปสมัครเป็นพนักงาน โดยไม่บอกถึงสถานะและความตั้งใจจริงๆของเธอ
เธอหลอกคนในสถานอาบ อบ นวด ว่าเธอมาจากบ้านนอก ต้องการเข้ามาหาเงินส่งน้องเรียน
จริงๆเป้าหมายเธอสูงกว่านั้น

กลางวันเธอเรียน ตกเย็นอ่านหนังสือ พอสองทุ่ม ออกไปนั่งที่อาบอบนวดจนตีสอง กว่าจะได้นอนก็ตีสามอย่างเร็ว

คำถามผมคือ แล้วเธอไม่คิดถึงเรื่องศักดิ์ศรีเหรอ

เธอตอบว่า เธอมองอาชีพนี้ว่าเป็นงานสุจริต และเธอไม่ได้ทำเพียงเพื่อเงิน
เป้าหมายเธอคือ หาเงินเรียนจนจบ แล้วก็จะเลิกอาชีพนี้
ทำงานตามที่เรียน หาเงินตอบแทนบุญคุณที่บ้าน
เธอไม่สนใจหรอกว่าจะได้แต่งงานหรือไม่
ชีวิตนี้ เธอเกิดมาไม่พร้อมเหมือนคนที่มีโอกาสอื่นๆ เธอจึงยอมเอาตัวเข้าแลก เพื่ออนาคตของเธอ

ผมบอกเธอก่อนจากว่า ยังไงเสีย ผู้ชายอีกมากที่รู้จะเข้าใจและรับได้
เธอยิ้ม

ช่วงเวลาที่แสวงหา

มีคำถามมากมายเกี่ยวกับ "ตัวเรา"
คำถามที่ว่า "ตัวเรา" เกิดมา "ทำไม"

แสวงหาคำตอบกันต่อไป
สุดท้าย คนที่รู้คำตอบนั้น อาจไม่ใช่ "ตัวเรา"
แต่เป็น "ตัวเขา"

หรือเราอยู่เพื่อเป็นคำตอบให้กับคนอื่นๆ