ในคืนที่ฉันเปียก

ฝนตกหนัก ช่วงนี้ ตอนกลางคืน เมื่อเดินออกไปนอกบ้าน
ห่าฝนกระหน่ำไม่หยุดหายใจ ราดตัวเธอจนเปียกปอน
ชุดนอนเธอถอด เปลือยกายยืนนอกบ้าน รับฝนยามดึกอย่างสบายใจ
เพราะไม่มีวันที่ใครจะเห็นได้ (ตามความคิดของเธอ)

เม็ดฝนชนเข้ากับเปลือกตา หลับตาลง ขยี้ตา
ทั่วกายเปียกปอน หยาดหยดรดกายเปล่า สุขสม

และกลับเข้านอนทั้งกายเปียก พร้อมตื่นขึ้นมา..เป็นหวัด

สิ่งที่มอบให้โดยไม่หวังให้เธอได้รู้

ในห้องทำงาน บนชั้นยี่สิบเอ็ด ที่ตึกแห่งหนึ่งบนถนนสายใหญ่
มีพนักงานออฟฟิซหนุ่มธรรมดาๆคนหนึ่ง กำลังแอบรักพนักงานออฟฟิซหญิงคนหนึ่ง
สิ่งที่เขามอบให้เธอเสมอ แทบทุกวัน คือสิ่งของเล็กๆน้อยๆ ตามที่ใจเขาอยากให้
เขาไม่เคยหวังอะไรตอบแทนจากเธอ แม้เพียงการรับรู้ว่าตัวเขาเองคือผู้ให้
โดยทุกวันเขามอบอะไรให้เธอ เขาจะไม่บอกเธอให้รู้ และเธอจะไม่รู้ว่าใครให้
อย่างเช่น ขนมหวาน หนังสือ ซีดีเพลง ดีวีดีหนัง เพลง mp3 ซึ่งทุกวันตอนเช้า
เขาจะเอามาแอบวางไว้ที่โต๊ะเธอ และติดโน้ตเดิมๆว่า "ขอให้สนุกนะครับ"

ปรกติ ชายหนุ่มมาทำงานตั้งแต่เช้าตรู่ เขาไม่เคยมาสาย และกลับบ้านตรงเวลา
ไม่เคยกลับช้า และสิ่งที่เขามักทำประจำคือ ชงกาแฟตอนเช้า และไม่ล้างแก้ว
แต่จะล้างตอนเช้าของวันถัดไป ปล่อยให้ถ้วยกาแฟทิ้งไว้ ก่อนกลับบ้านในทุกวัน

มาช่วงหลังๆ เขารู้สึกแปลกใจ ทำไมตอนเช้าที่เขามา ถ้วยกาแฟของเขาสะอาด
เพราะไม่มีน้ำสีดำออกมาตอนล้าง เหมือนไม่มีคราบกาแฟอยู่มาก่อน
เขารู้สึกว่าต้องมีอะไรผิดปกติแน่ๆ แต่เขาก็ไม่รู้ว่าทำไม และไม่ได้สงสัย

อยู่มาวันหนึ่ง ชายหนุ่มกลับบ้านตรงเวลา คือเลิกงาน ก็กลับ แต่เนื่องจาก
มีงานด่วนที่เขาต้องเข้ามาที่ออฟฟิซ ตอนนั้นเขาเดินทางออกไปได้ซักพักแล้ว
เมื่อเขาออกจากลิฟต์ เพื่อเดินเข้าออฟฟิซ เขาพบว่าหญิงผู้นั้นกำลังเดินสวนออกมา
เธอทำหน้าตกใจเมื่อเห็นเขา และก้มหน้าลงรีบเดินสวนไปทันที

ในมือหนึ่งของเธอถือแก้วของเขาอยู่ และมีขวดน้ำยาล้างแก้วอยู่อีกมือ
ที่โต๊ะของเขา ไม่มีแก้วกาแฟวางอยู่...

นิทานมั่วนิ่ม

นานมาแล้วมีหมาพูดได้
มันเป็นหมาที่ชอบพูดคำหยาบ ทะลึ่ง ลามก จกเปรต รับไม่ได้
อยู่มาวันหนึ่ง หมาตัวนี้ เดินเข้าไปในวังของพระราชา
ด้วยในคลัง Vocab มันมี ทำให้มันพูดแต่คำหยาบๆให้พระราชาฟัง
ด้วยพระราชา เกิดมาก็ฟังแต่ราชาศัพท์ เลยตื่นเต้นมากกับ Vocab ของหมา
พระราชาเลยพระราชทานบ้านหมา ติดแม่น้ำ ให้หลังนึง พร้อมกระดูกควายอีกสิบกิโล

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ปากหมา ได้ดี มีเหมือนกัน... (จริงอ่า 555+ ตลกคนเดียว -_-')

เปลี่ยนแปลง

ท่ามกลางความสับสน อยากบอกอะไรบ้างกับเธอ ที่ตอนนี้ไม่ยอมเรียกตัวเองว่าหนู
นี่คืออีกสิ่งที่เราสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลง ...เธอเรียกแทนตัวเองด้วยชื่อ...

มันก็แค่ความรู้สึกบางอย่าง เหมือนเข้าใกล้ดวงอาทิตย์
ใกล้สัมผัสความร้อนของผิวดวงอาทิตย์ ความเปลี่ยนแปลงย่อมเกิดได้
ในหนังเรื่อง Sunshine ... ความฝันว่ากำลังถูกดูดเข้าไปในดวงอาทิตย์
จนมอดไหม้ตายไปในกองเพลิงร้อนแรงของดวงอาทิตย์... เผาไหม้กายดับ

ความเปลี่ยนแปลง บางครั้งเกิดขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ และไม่ทันสังเกต
เราเองคล้ายไม่เคยรับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเราเอง เพราะไม่ตั้งใจจะเปลี่ยนแปลง
มันเป็นไปเองตามธรรมชาติ เหมือนการหัดขี่จักรยาน
เรามักลืมขั้นตอนการหัดขี่จักรยานจนหมดสิ้น เมื่อเราขี่จักรยานได้แล้ว
และนี่อาจเป็นเหตุผลเดียวกับคนที่ลืมบุญคุณคนอื่น
เมื่อสมหวังในสิ่งที่อยากได้แล้ว วิธีการได้มาย่อมไม่สำคัญเท่าสิ่งที่อยู่ในมือ

ปัญหาที่อยู่ในใจคนเราทุกคน คือทำอย่างไรให้รู้ตัว รู้ตื่น รู้เบิกบาน ตลอดเวลา
สติ เป็นสิ่งสำคัญ บ่อยครั้ง ผมห่างไกลคำว่ามีสติ และทำอะไรไปโดยไม่รู้ตัว
ทำให้ความเปลี่ยนแปลงที่ผ่านเข้ามา ไม่สามารถระบุได้ว่าคืออะไร

ไม่ว่าจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างไร ขอเพียงเป็นการเปลี่ยนแปลงอย่างมีสติ
แค่นั้นก็คงเพียงพอ...

เหมือนฝัน...

เวลาช่วยเปลี่ยนแปลงความคิด ความรู้สึก ความเศร้า ความกังวล ความทรงจำได้จริง
บางครั้ง สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป ช่างไม่เหมือนกับที่คิดไว้ เหมือนฝันไป...
การที่คนบางคนได้รับรู้ข้อความที่คิดไว้โดยเราไม่ตั้งใจ ทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลง
สถานที่ลึกลับที่เหมือนสุสาน เก็บศพแห่งความเศร้าชื่อ nhephex blog ...

อะไรคือความจริง อะไรคือความฝัน หลายครั้งคล้ายไม่อยากตื่นจากฝัน
เพราะความฝันบางครั้งสวยงามและมีความสุขอย่างหาที่เปรียบไม่ได้
เคยคิดเล่นๆว่าความสุขนั้น ยั่งยืนถาวรแค่ไหน คำตอบง่ายดาย ไม่เคยเลย

แม้เราจะได้รับความสุขเพียงอย่างเดียวตลอดเวลา ไม่เคยได้รับความทุกข์
แต่อยากถามว่า ความรู้สึกเบื่อ คืออะไร ความสุขทำให้คนเราเบื่อหน่ายได้หรือไม่
และความเบื่อหน่าย ก็คือความทุกข์อย่างหนึ่งใช่ไหม

...

การที่ เพื่อน ได้รับรู้การดำรงอยู่ของความคิดที่เก็บไว้ในสุสานแห่งนี้เป็นเหมือนฝัน
แต่นี่คงเป็นเหตุผลบางประการที่ "กรรม" เป็นตัวกำหนด คนเราไม่อาจเก็บซ่อน
ความคิดตัวเองได้ตลอดเวลา ซักวัน ผลแห่งการกระทำจะปรากฎออกมา
ทั้งโดยตั้งใจและไม่ตั้งใจ ขอเพียงเรามีศรัทธาในสิ่งที่เราทำ ไม่ย่อท้อต่ออุปสรรค
และผลที่ได้ จะดีหรือไม่ดี ไม่สำคัญ ขอเพียงความตั้งใจของเรา คือความตั้งใจที่ดี

...

ขอบคุณที่เข้าใจ และไม่คิดว่าสิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องที่บ้าบอไร้ค่า
เพราะไม่ได้ต้องการประกาศให้โลกรู้ แต่สิ่งที่ทำคือการระบายออกซึ่งความกดดัน
ทั้งจากภายในและภายนอกที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องตลอดเวลาในช่วงเวลาหลายปีนี้

ผมขอเพียงสิ่งที่ผมคิด สามารถส่งไปถึงคนที่ผมคิด และสิ่งที่ผมทำ
แค่นี้ก็เหมือนฝันพอแล้ว...

วันนี้มาทำงานสายไปครึ่งชั่วโมง...

หนังสือของพี่สิบเด

ได้เห็นปกแล้วครับ หนังสือรวมเรื่องสั้นของพี่สิบเดซิเบล

ชื่อหนังสือคือ "คณิตศาสตร์ รส." ออกแบบปกโดย อะแฮ่ม ปราบดา หยุ่น!

รอคอยเป็นเจ้าของกันได้แล้วนะครับ ไม่นานเกินรอ
เมื่อวานได้ข่าวจากพี่สิบว่า ได้เห็นหนังสือแล้ว สวยมาก โฮ... T_T

- ขอแสดงความยินดีอย่างยิ่ง -

เมื่อฟ้าเปิดโปร่ง

ความเศร้า ความสุข สองอย่างขนานกันไปบนเส้นทางเดิน
หลายครั้ง เราจำเป็นต้องพักเข้าข้างทางความเศร้า
น้อยครั้ง เรามีเวลาหยุดอยู่ข้างทางความสุข

ในวันที่เราจำเป็นต้องแวะที่ข้างทางความเศร้า
พลันเราพบว่าฟ้าเปิดโปร่งโล่งแจ้ง ไม่มีเมฆหมอก
แสงแดดอ่อน ลมพัดเย็นสบาย และร่มเงาจากไม้ริมทาง

บางครั้งเราเองก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมเรื่องที่เป็น
ไม่ได้เป็นอย่างที่คิด และเรื่องที่คิดก็คิดผิดๆ ไปเอง

การพูดคุยผ่าน เอ็ม เวลาห้าทุ่มถึงตีหนึ่ง
ทำให้เราได้แสดงความรู้สึกลึกๆออกไป และบางเรื่องก็เป็นสิ่งที่ควรพูด

แต่สิ่งที่เกิดได้ทำให้เรารู้สึกว่า ท้องฟ้ายามแวะพักในฝั่งความเศร้า
เปิดโล่งให้เราได้รับแสงอบอุ่น พร้อมลมพัดเย็นสบาย ปลายฝน

ที่จริงการมีใครซักคนที่อยู่ข้างเรา และเป็นคล้ายคนผลักดันเราในที่มืดมิด
ถึงจะไม่ใช่แสดงสว่างนำทางให้เราเดิน แต่เป็นมือที่สาม ที่ผลักดันเราให้ก้าวไป
ก็เป็นสิ่งที่ดีและเทียบเท่าเรากำลังแวะอยู่ฝั่งความสุขเลยทีเดียว

หรือไม่แน่ ขณะนี้ เรากำลังอยู่บนทางที่ฝั่งความสุขและความทุกข์
เข้ามาบรรจบกันพอดี...

จากลา

เสียงรถบนถนนที่จอแจ ควันรถ และผู้คนเดินไปมา
ในหัวสมองก้อนกลมไร้ความหวัง หมายเพียงสูดลมหายใจต่อไปแต่ละวัน
การเมินเฉยเกิดขึ้นจากการไร้การสื่อสารใดๆต่อกัน เพียงน้ำใจที่แบ่งปัน
หลับตาลง มีเพียง "เพื่อนรัก" คนเดิมที่จากไป กำลังนั่งคุยกันข้างๆ
ไม่มีสิ่งใดมากกว่านี้ แทบทุกวันที่เหลืออยู่ในที่แห่งนี้ หามีที่พึ่งพิงทางใจใดๆเหลืออยู่

หลับตาลง มีเพียง "ความอึดอัด" ที่เกิดจากต้องจำทนอยู่ในสถานที่แห้งเหือด
และมีผู้ก่อการร้ายที่เคยทำชั่วช้าใส่แบบลับหลัง ยังคงมีชีวิตปรกติอยู่ที่นี่
ต้องอดทนต่อไป ตราบเท่าที่ สัญญา ยังคงผูกมัด เวลานับถอยหลัง อยากเพียงจากไป
อยากเพียงสถานที่ที่มีความหวัง มีความหมาย และมี "เพื่อน" ที่เรารัก ให้พักพิง

ความฝันปรกติเกิดตอนหลับ ถ้ามันสามารถผนึกรวมเข้าด้วยกันกับ ชีวิตปรกติได้ก็คงดี
เราจะให้ภาพฝัน กับสิ่งจริง ซ้อนทับกันและอาศัยอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุขและมีความหวัง
หากการจากลาเมื่อวาน สื่อสารข้อความบางอย่าง ผมพร้อมแล้วที่จะรองรับ
เป็นความสลดใจแต่มีที่ยึดเหนี่ยวทางใจได้จากลาไปแล้ว ตอนนี้เหลือเพียงความทรงจำดีๆ
ที่มันเข้ามาอย่างรวดเร็วและจากไปแล้วไม่หวนกลับมา น้ำตาที่ไม่ไหลใช่ว่าไม่รู้สึก แต่ไม่จำเป็น
ร่างกายที่ไร้ชีวิตคืออะไร หลายครั้งที่เคยเป็น และตอนนี้กลับมาเป็นอีกครั้ง
เราต้องกล้ำกลืนความเศร้าเข้าไปในร่างกาย เพื่อแทนวิญญาณเราอีกนานแค่ไหน กว่าที่เราจะ...

จากลา

No recording today (again?)

Cancel Again... for today recording...

เพียงในใจ

จริงอยู่ ความหวังคือสิ่งที่สวยงาม มากคุณค่า สำหรับคนเราทุกคน
หลายครั้งที่เราทำอะไรแล้วหวังผล แต่มีปัญหาคือ ไม่มีการตอบกลับใดๆ
เมื่อเป็นเช่นนั้น ถ้าความหวังไม่สมหวัง เราต้องมีทางออกสำหรับตัวเอง

ผมเฝ้าคอยความเป็นกันเองแบบสนิทสนม ด้วยความหวังดีสม่ำเสมอ
เป็นความหวังดีไม่ว่าเวลาไหน ที่ใด มันมาจากใจ คิดถึง ห่วงใย ไม่มีทิ้งกัน

ผมคิดว่าสิ่งที่ผมทำ คือความจริงใจ ที่ให้ไปโดยไม่หวังสิ่งใดตอบแทน
มันคือน้ำใจ มันคือสิ่งที่ไม่มีค่ามากมายแต่มีความหมายบางอย่าง ทำให้คนเราสุขใจ

หวังเพียงว่า ทุกครั้ง สิ่งที่ทำ ทำให้เธอมีความสุขไม่มากก็น้อย
หวังเพียงว่า วันหนึ่ง สิ่งที่ทำ จะส่งให้เธอเป็นเพื่อนรักผม

แต่วันเวลาผ่านไป ทุกอย่างยังคงลือนลางเหลือเกิน
ผมไม่เห็นว่าการกระทำของผมมีความหมายอะไรมากนัก
มันคงทำให้ผมรู้สึกเสียใจบ้างเป็นธรรมดา
แต่อย่างน้อย ในทุกวันที่ผมดำเนินชีวิต ผมมีความสุขใจ มีแรงก้าวเดิน ทำงาน

ความจริง เธออาจไม่เข้าใจ คนเรามีความละเอียดอ่อนทางใจไม่เท่ากัน
บางคนเข้มแข็ง บางคนอ่อนแอ แต่ทุกคนมีหัวใจแน่นอน

หวังว่าคงไม่รบกวนเกินไปนักถ้าจะเพียงสงบนิ่ง
คงเพียงคิดว่าสิ่งที่จะเกิดในอนาคตคืออะไร มันคงเศร้าสร้อยอยู่บ้าง
หวังว่าสิ่งที่ต้องการและเฝ้าคอย อยู่ในใจ ไม่ใช่สิ่งที่เกิดจริง

ทุกอย่าง ... เพียงในใจ ก็เพียงพอ