Naming of A Storm

The Typhoon Band's Debut Album "Naming Of A Storm"
Coming Soon!

คำแถงการณ์ของดร.สักพงศ์

555 แล้วตอนนั้น ดร. ดร กำลังทำไรอยู่ อาจจะกำลังตรวจสอบความเรียบร้อยขั้นสุด
ท้าย ของอัลบั้มที่ 4 ของวง HYB ก่อนปล่อยลงเว็บให้ Member มา Download.



อืม เคยอ่านการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่องนึงนานแล้ว (นายอาจเคยอ่านก็ได้)

เป็นเรื่องของมนุษย์ต่างดาวคนนึง ที่ดาวบ้านเกิดเขาแตกดับไปแล้ว แต่เขาเป็นคน
เดียวที่หนีออกมาได้ก่อน ด้วยยานที่ไปได้เร็วกว่าแสงและกล้องโทรทัศน์ที่มีกำลัง
ขยายอภิมหาศาล

สิ่งที่เขาทำก็คือ คอยวิ่งตามแสงในอดีตที่ออกมาจากดาวนั้น แล้วเอากล้องโทรทัศน์
ของเขาส่องดูตัวเขาและคนรักของเขาที่เคยใช้ชีวิตด้วยกันก่อนที่ดาวจะแตกดับ



ฉะนั้นถ้าเราสามารถเดินทางออกจากโลกไปจนทันแสงที่ออกจากโลกไปแล้วเป็นเวลากว่า
2551 ปี แล้วใช้กล้องโทรทัศน์ที่มีกำลังขยายอภิมหาศาลส่องดูแสงนั้น เราจะเห็น
พระพุทธเจ้าและอริยะสัจ 4 ฉบับ Original ได้ !!!

ภาพอดีต

ภาพสะท้อนจากแสงตกกระทบวัตถุ และฉายกลับมาที่ประสาทตา
ภาพสิ่งที่เกิด จะเดินทางมายังประสาทตาเราด้วยความเร็วแสง ภายหลังสะท้อนวัตถุ
แล้ว
ความเร็วแสงโดยประมาณคือ 3*10^8 m/s (ถ้าจำไม่ผิด)

ปี พศ 2560 ดร. สักพงศ์ สาขา ฟิสิกส์ควอนตัม ผู้ได้รับรางวัลโนเบลจากการค้นพบ
ทฤษฎีสนามรวม
ได้สร้างกล้อง v-tron ขึ้น เป็นการเร่งความเร็วอนุภาคให้มีความเร็วสูงกว่าแสง
ถึง infinity เท่า (วัดไม่ได้แต่เร็วกว่ามากๆๆๆ)
กล้องนี้จะวิ่งไปสะท้อนนอกโลก แล้วนำภาพกลับมา ภาพที่ได้คือภาพที่เกิดขึ้นไป
แล้วในอดีต

และสิ่งที่ดร. ผู้นี้ค้นพบคือ.... อริยะสัจ 4!

หิวววววววว

ผมหิว
ความหิว ทำให้ผมคิด
ผมคิดจะกิน
เมื่อผมหิว ผมก็คิดจะกิน
ไม่พอเท่านั้น
ท้องผมปั่นป่วน
เพราะร่างกายต้องการอาหาร
แต่พลัน...เงินในกระเป๋า
ไม่พอยาไส้!

ในวันที่เพื่อนที่ดีที่สุดคือสิ่งที่มองไม่เห็น

คงมีซักครั้ง ความรู้สึกลึกๆ อยากไม่มีตัวตนในสังคม
ทำอะไรแบบไม่ต้องมีคนรับรู้ อยู่ลำพังเงียบๆ
ต้องการเพียงกำลังใจจากความเงียบเหงา ที่ไม่ต้องมีความจริงเป็นตัวประกอบ
ความทุกข์ที่เกิด ผ่อนคลายลงด้วยความคิดที่ว่า มีแสงสว่างเล็กน้อยเป็นเพื่อน

ในห้องประชุมใหญ่ ประถมปลาย จิตใจแหลกสลาย
มีเพียงมิกกี้เมาส์ที่ลอยไปมาในห้องประชุมนั้นเป็นเพื่อน พูดคุย จริงใจ
ในห้องประชุม ความทุกข์ และการปราศรัยบางอย่าง ยากที่จะจำได้
แต่ที่ไม่เคยลืม เพื่อนที่มองไม่เห็น ที่อยู่เคียงข้าง ... ที่จริงใจ

อวสานเซลส์แมน Live Concert CD ปี 2546

เมื่อวานไปเดิน B2S ตอนพาลูกไปเที่ยงห้างเซ็นทรัลพระราม 3
พลันเห็น DVD คอนเสริต ของน้องๆวง อวสานเซลส์แมนเข้าให้
ด้วยความที่ พวกเขา Produce งานของ the typhoon band
ทำให้อยากรู้ว่าเวลาออก Concert จะเป็นอย่างไร เลยตัดสินใจซื้อมาดู
พบว่า "ตั้ม" พิสุทธิ์ ตีกลองให้ และตีได้ดีด้วยครับ!

ปล. 230 บาท ... น่าเก็บสะสม ยังมีขายอยู่นะ B2S พระราม 3 ครับ

หน้ากาก

คนที่เผชิญหน้ากับคนที่ใส่หน้ากากหนาแน่นปิดกั้นหมกเม็ดความคิดจริงๆที่อยู่ในใจ
จะต้องทำตัวอย่างไรให้ไม่รู้สึกว่ากำลังต่อสู้กับคนที่ไม่จริงใจ
ตอนอยู่ด้วยกันพูดจาดี ให้เรารู้สึกดี คล้ายกับว่าไม่ได้คิดร้าย
แต่พออีกทีกลับไม่ดีจริงอย่างที่พูดไว้ เราจะต้องทำอย่างไร?

วง

การจะทำวงดนตรีขึ้นมาสักวง สำหรับผม เพื่อนน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
วงอย่าง suede อาจประกาศหาสมาชิกวงทางหนังสือพิมพ์
แต่สำหรับผม ความเป็นวง ควรมาจากความสนิทสนม และเป้าหมายในชีวิตคล้ายๆกัน
ออกอัลบั้มสำเร็จสักอัลบั้ม ไม่ใช่เรื่องง่าย เป็นการร่วมมือกันทำงาน ฝึกฝน
แต่งเพลง
ใช้ชีวิตร่วมกัน ในการสร้างสรรค์งานแบบเป็นทีม ทั้งนี้ทั้งนั้น ย่อมมีอุปสรรค
คนที่สามารถฝ่าฟันอุปสรรคไปได้ดีกว่า นำมาถึงวันที่ได้ยืดอกอย่างภาคภูมิกว่า
คนที่ท้อแท้ นั่งมองคนอื่นเดินไปข้างหน้า แต่ไม่ก้าวขาไปพร้อมๆกัน

ความฝันกับความจริง มีสิ่งที่ร่วมกันอยู่เสมอ .. นั่นคือ ความสุข

เรื่องมันมีอยู่ว่า

ในคืนที่ฝนตกหนัก ผมขับรถไปเรื่อยๆ กระจกปัดน้ำฝนทำหน้าที่เต็มที่ แต่ไม่พอ
ผมมองทางเห็นเพียงลางๆ ไม่ใช่กระจ่างชัด ด้วยความตกใจ เหมือนเห็นคนเดินตัดหน้า
รถ
ผมเบรคเอี๊ยด ถนนลื่น และเปลี่ยว ใช่ ไม่มีรถวิ่งสวนไปมาเลย แต่... ผมกำลังขับ
ตามไหล่เขา!

รถผมตกเขา ผมจำความรู้สึกตอนที่รถเคลื่อนที่ชนไหล่ทาง และทะลุ พุ่งทะยานลอยได้
แต่ความจำสุดท้ายจริงๆคือ คือหัวผมกระแทกกระจกหน้ารถ และผมก็จำอะไรไม่ได้อีก
เลย

มารู้สึกตัวอีกที ผมกำลังนอนอยู่บนเตียง ในห้องที่สะอาด แสงอาทิตย์ยามเช้า และ
กลิ่นโรงพยาบาล
ผมรอดตายมาได้อย่างไร ผมไม่แน่ใจ แต่ผมยังอยู่ ยังคงมานั่งพิมพ์เรื่องตัวเองได้
อยู่
แต่แปลกที่หลังจากที่ผมหายเจ็บคราวนั้น ผมรู้สึกว่าตัวเองมีคนคอยตามตลอดเวลา
ไม่ว่าจะไปไหน เหมือนมีคนเดินตาม ผมไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ตามผม คือคน หรือ ผี กัน
แน่
วันหนึ่ง ผมจึงรวบรวมความกล้า ถามสิ่งที่ตามผมตรงๆ

"คุณเป็นคนหรือเปล่า"

ไม่มีเสียงตอบกลับมา หัวผมหมุนติ้ว เพราะเป็นครั้งแรกที่ผมจ้องหน้า สิ่งที่ตาม
ผมไปไหนต่อไหน

"หรือว่าคุณไม่ใช่คน"

ผมถามอีกคำ แต่คราวนี้ผมไม่กล้าจ้องหน้า ผมก้มต่ำ และผมก็พบว่า คนผู้นี้ไม่มีขา
เขาลอยอยู่!

ผมเหงื่อแตกทันที เนื้อตัวสั่น หัวใจเต้นถี่ ค่อยๆ หันหลังกลับ พยายามเก๊กหน้า
และร่างกายให้ดูปกติ
แต่แล้ว ไม่ทันที่ผมจะก้าวขา ... มือของ บุคคลลึกลับผู้นั้นก็จับที่บ่าของผม
และบีบ!

"ผมคือชีวิตหลังความตายของคุณ ผมมาเตือนคุณว่า คุณกำลังใช้ชีวิตแบบไร้ชีวิต"

ผมไม่เข้าใจ ... แต่ผมบอกเขาไปว่า "นโมตัสสะ...." และเขาก็จากไป

หลังจากนั้น ผมก็เริ่มรู้สึกตัวว่าตัวเอง ไม่มีขา และผมไม่สามารถเดินได้
กิจกรรมทุกวันที่ผมจะทำ คือการนั่งพิมพ์เรื่อง และเอาไปโพสในอินเตอร์เน็ต

เรื่องมันมีอยู่ว่า ...

เพลงสำหรับหัวข้อ "หมัก"

อืมมมม ทำเสร็จแล้ว แต่ไม่รู้จะไหวหรือเปล่า ตั้งชื่อไว้ว่า "สาบาน"

"สบาน" กับ "หมัก" เกี่ยวข้องกันอย่างไรหว่า?