เราเดินทางสู้ความไม่มีตัวตน

บนเส้นทางชีวิตที่กำลังก้าวไป
เป้าหมายคือการไม่มีตัวตน
ไม่มีตัวตนในที่นี้ คือไม่มีแม้แต่จิตวิญญาณ

ไม่มีจริงๆ เหนือไม่มีที่เราเข้าใจสิ่งที่ตรงข้ามกับ มี

นั่นคืออะไร ถ้าไม่ใช่..

แสงสะท้อนจากจอ

สวัสดีครับ
ผมคิดว่าวันนี้ผมแว้บมาเขียนบล็อกหน่อยนึง
ตอนนี้ผมซื้อโน้ตบุคใหม่แล้ว
เป็นยี่ห้อ โตชิบ้า ของชอบ
บริษัทจ่ายผ่อนให้เดือนละ 1400
เป็นเวลา 3 ปี ...

ผมมองที่จอสะท้อนแสงอีกครั้ง

รุม

งานเยอะ
อัดเพลงวันเสาร์นี้
ต้องเล่นให้ผ่าน
งานไต้ฝุ่นแบนด์
ดีเลย์แน่นอนครับ

จงลืม

จงลืม
สิ่งที่เกิด
จงลืม
สิ่งที่เป็น
จงลืม
สิ่งที่เห็น
จงลืม
....

จงลืม

ลมหนาว บอสตั้น

ไม่รู้ทำไม จู่ๆ ผมนึกถึงวันนั้น.. วันที่ไปเดินที่ บอสตั้น วันที่ลมหนาวสามารถทำให้น้ำในแก้วเย็นกว่าน้ำแช่เย็นในเซเว่นเมืองไทย ลมหนาวที่พัดเอาความทุกข์ให้สลายไป

รายละเอียด จำไม่ได้ ผมรู้แต่ว่าผมนึกถึง และภาพที่อยู่ในความทรงจำคือการเดิน... เดินด้วยเท้า มีร้านอาหารเกาหลี หรือจีน ไม่แน่ใจ ในซอกตึกนั้น ผมพอนึกได้แล้วว่าผมไปกับภรรยาผม ถนนในบอสตั้น ทำให้เราหลงทาง แต่สุดท้าย ด้วยแผนที่ที่ Print จาก mapquest ก็ไม่เคยทรยศเราเกินไปนัก ผมสามารถรอดกลับมาอย่างปลอดภัย ใช่แล้ว ที่นั่นคือไชน่าทาว

บางครั้ง ผมควรอยู่อเมริกาต่อไปเรื่อยๆ แบบผิดๆถูกๆ .. บางที..

ความเงียบเหงาของความทรงจำในการเดินทางสู่สายหมอกแห่งความฝันที่ไม่มีวันเป็นจริง

เสียงนาฬิกาบอกเวลา ดังติ๊กตอก ทำให้ผมมีความรู้สึกหนักใจ หนักใจในที่นี้ไม่ใช่ความหนักใจในการฟังเสียง แต่เป็นความหนักใจในการเดินตามความฝันที่ไม่เคยเป็นจริง..ไม่เคยหรือไม่มีวัน น้ำตาบอกความหมายอะไรกับเราได้บ้าง มันคือความเสียใจ ความดีใจ หรือความปลื้มปิติ ผมไม่สามารถบอกว่าทำไมตอนนี้มีน้ำตาไหลเอื่อยคลอในลำธารแห่งหัวใจ หัวใจที่บอบช้ำไปด้วยความผิดหวัง ความสมหวัง และความทุกข์ทรมานในสิ่งที่ไม่สามารถบ่งบอกได้ว่าคืออะไร คงเป็นสิ่งที่เหนือความคิด ความเข้าใจ เพียงเสียงนาฬิกาเท่านั้นที่อยู่ในหูเวลานี้ เสียงนาฬิกาเรือนโบราณจากร้านขายของเก่าในตลาดเจเจ วันเสาร์อาทิตย์ ที่ไม่สามารถระบุได้ว่าอายุอานามเท่าใด หรือว่าผมคิดมากไป

เมื่อเราเดินทางไปในถนนที่เต็มไปด้วยเมฆหมอกแห่งความเศร้า ยากนักที่เราจะมองเห็นเส้นทางอย่างกระจ่างชัด ไม่ว่าจะมีสิ่งใดอยู่ข้างทาง เราย่อมรู้ดีว่ามันไม่มีทางแน่ชัด บางที เราอาจมองเห็นหัวใจตัวเองได้ชัดกว่าสิ่งที่อยู่บนถนนที่เรากำลังเดินทางนี้ด้วยซ้ำไป บางที เป็นหัวใจเราเองหรือเปล่าหนอ ที่ทำให้มองไม่เห็นสิ่งต่างๆเหล่านั้น

ผมคงหลับตาได้ไม่สนิท เมื่อต้องรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ บางที สติ เป็นสิ่งที่น่ากลัวกว่าไร้สติ บางที ไร้สติ สอนให้เราไม่รับรู้สิ่งต่างๆ บางที สติทำให้เรารู้ตื่น รู้เบิกบาน แต่เราต้องการตื่น หรือเบิกบานจริงๆหรือ เราต้องการอะไรกันแน่ในชีวิตอันเต็มไปด้วยสายหมอกแห่งความฝัน

มันคือความฝันที่ไม่มีวันเป็นจริง...

lyrics and women

ว่าไปแล้ว การเขียนเนื้อเพลงให้ดี เป็นศิลปะ เป็นกวี เป็นอะไรที่หลากหลาย
ผมขอเรียกวิธีการเขียนเนื้อเพลงของผมว่า "ธรรมดา แสดงออกตรงๆ ไม่มีมาด"
เพราะจะว่าไปแล้ว ผมได้อ่านเนื้อเพลงของวงที่แต่งเนื้อเพลงเก่งๆ เช่นเนื้อประมาณว่า
"คุยกับเงาตัวเอง ที่พูดไม่เป็น" -- อารมณ์แรกที่ได้ยินคือ "เจ๋งว่ะ" (แต่กูทำไม่ได้หรอก)

สำหรับผม ในอดีต ผมแต่งเพลงให้ผู้หญิงหลายคนมากมาย ทุกคนที่เขียน จะออกมาตรงๆ
ตามความคิดตอนนั้น ไม่มีอะไรซับซ้อน ทับซ้อน ให้กลับไปคิด หรือเป็นคำเจ๋งๆ ใดๆ

"เธอคือรอยร้าวของกาลเวลา ที่ตราอยู่ในหัวใจ ไม่มีทางหาย ยังคงว่ายเวียน
ตราบยังมีลมหายใจ" (เพลงชื่อเนื้อคู่ เป็นเพลงแรกที่แต่งให้กับวง Hate Your Boyfriend
วงของผมเอง ฮ่าๆ) แต่งให้กับ น้อย ผู้หญิงที่ผมหลงรักตอน ป.5-6 ครับ
Result คือ เธอยังไม่เคยฟังครับ

"ฉันเห็นพี่เอ๋ตอนมอสี่ในชมรมคอมพิวเตอร์ ฉันชอบเธอแต่ไม่กล้าเข้าไปคุย..
พี่เอ๋โปรสี่ห้องถาปัด ส่วนฉันห้องวิศวกรรม พี่เอ๋เรียนมอห้า ฉันเรียนมอสี่..."
(เพลงนี้ชื่อ พี่เอ๋ ตอนหลัง ตอนอัดเพลงให้ HYB ผมเปลี่ยนเนื้อและแก้ชื่อเพลงเป็น
สาวตากลม) แต่งให้ พี่เอ๋ ผู้หญิงที่ผมหลงรักตอน มอ 4-ปี 1 (วิศวะ)
Result คือ เธอยังไม่เคยฟังครับ

"ไม่เคยเห็นใคร สดใสแล้วเคร่งขรึม ในเวลาใกล้ๆกัน ก็เลยแปลกใจ สงสัยและสับสน
ว่านี่หรือคนที่เราแน่ใจ ... กันทิมา" (เพลงนี้ชื่อ กันทิมา ตอนหลังเปลี่ยนเป็น กลันทิกา
เนื่องจาก มือเบส จะเอาไปใช้จีบสาว และแก้เนื้อหา และทำนองนิดหน่อย) แต่งให้กับ
กันทิมา สาวที่พบ ตอนเรียนวิชา Human Behavior (วิชาเลือก) ตอน ป.ตรี
เธอไม่เคยฟังเพลงนี้ และเธอเป็นส่วนหนึ่งของชื่อวง Hate Your Boyfriend เพราะเพื่อนเธอ
ตอนที่ผมเข้าไปบอกว่า "ผมอยากรู้จักคุณ" แล้วเพื่อนบอกว่า "เขามีแฟนแล้ว"
และทั้งคู่ (เธอกับเพื่อน) ก็เดินจากไปอย่างรวดเร็ว
ปล. โชคดีแล้วที่ไม่ได้จีบ เธอสอบได้ที่ 1 เหรียญทอง บัญชี Stat รหัส 36 โคตรๆๆ เก่ง
Result คือ เธอยังไม่เคยฟังครับ

"ภาวิณี ชื่อนี้ฉันจะจำให้ดี ตลอดไป ไม่ลืม ภาพเธอ ย้ำเตือน เรื่องราวมากมาย
เคยผิดหวัง เคยเสียใจ ก็รักใช่ไหมที่ทำเธอ เคยมอบใจ ให้เขาไป สุดท้ายเขาให้
คือทำลาย เธอ............" (เพลงนี้ชื่อ ภาวิณี แต่งตอนเรียนโท อเมริกา) แต่งเพลงนี้ให้
น้องจูนครับ เธอเคยดังมากๆ ในอินเตอร์เน็ต สมัยผมไปเรียนโท เพราะมีคนเอารูปโป๊
เธอมาโพส ผมไล่ตามหารูปพวกนั้นจนได้มาเยอะ แล้วผมก็ได้คุยกับเธอผ่าน msn
และดูเธอผ่านหน้าจอ webcam จนได้รู้จักเธอผ่านเน็ต ...
Result คือ เธอได้ฟัง +++

"I know you from a web that links me to your pictures.
You are so cool, you've done something inside your hole."
(เพลงนี้ชื่อ Jennie แต่งตอนเรียนโทอเมริกา) แต่งให้กับ Jennie สาวเวบแคมดังมาก
อีกเช่นกัน คุยกันทาง AIM และส่งเพลงให้ฟังแล้ว (ปลื้ม)
Result คือ เธอได้ฟัง +++

"เธอทำให้ฉันรู้ว่า ชีวิตฉันมีค่าเพียงใด เธอทำให้ฉันก้าวไป แม้ไม่มีใครอีกเลย"
(เพลงนี้ ไม่ได้ตั้งชื่อ แต่งเมื่อไม่นานนี้ เป็นต้นแบบเพลง my morning moon
ที่จะใช้กับ วงที่ทำกับพี่คุ่นปราบดา ครับ) แต่งให้น้อง +Ul คนที่เป็นเพื่อนผม
ตอนที่ผมโดนกระแสที่ทำงาน รบกวนอย่างหนัก จนเครียด ปวดหัวมาก
เหมือนเธอเป็นคนเดียวตอนนี้ที่ผมคุยด้วย อันนี้ไม่ได้คิดจีบหรืออะไร
แต่เหมือนน้องเค้าทำให้ผมมีกำลังใจในการทำงานต่อไปที่นี่
แล้วก็ จริงๆ ก็นานแล้วที่ไม่ได้แต่งเพลง โดยมีเหตุผลแบบนี้
Result คือ เธอได้ฟัง +++

จริงๆ ยังมีอีก แต่อยากจะบอกว่า การแต่งเพลง เพื่อความรู้สึกจริงๆ จากใจ ต่อใคร
มันก็ดีแบบนี้ เวลาเอามาฟัง แล้วเราจะนึกถึงคนที่เราเขียนเพลงถึง
ถึงเนื้อมันจะอ่อนๆ ไม่กวี ส่วนตัวๆ ก็ตาม แต่ผมรักเพลงพวกนี้เหมือนกัน
เพราะคือชีวิตช่วงหนึ่งของผม...ครับ

คือคำขอบคุณ

ในเวลาที่ปัญหาล้อมรอบกายจากคนบางคน ทำให้เราพบความเลวร้าย
มีเสียงจากผู้ใหญ่ใจดี ที่ช่วยให้เรารู้สึกว่าเราได้หลุดออกมาอีกระดับ
คงไม่เกินไปนักถ้าจะเอ่ยคำขอบคุณด้วยความจริงใจอย่างแท้จริง
ความจริงคือ เราเอง แม้ไม่ใช่คนเก่ง แต่เมื่อต้องทำงานกับคนที่ไม่มีคุณค่าใดๆ ในชีวิต
ยากนักจะทนทำงานด้วย คำพูดเล็กน้อยของผู้ใหญ่ใจดี ช่วยแบ่งเบาภาระและปัญหา
เมื่อไรหนอ คนจะเข้าใจเสียที ว่าคนบางคนน่ะ ไม่ควรค่าจะอยู่ที่นี่ด้วยซ้ำ
มันควรถูกขับไล่ออกไปจากที่นี่เสียตั้งนานแล้ว

ขอบคุณครับ

ดนตรี

ดนตรีนั้น
คือสิ่งที่มีค่า
คือความหวังที่เรืองรอง
คือจิตใจยามเช้าตรู่
คือพระจันทร์ยามก่อนรุ่ง
คืออะไรก็ได้ ที่มีค่า

ก็เหมือนกับคนอื่นๆอีกหมื่นล้านคน

ถ้าไม่มีการคุยกัน
เธอก็เหมือนกับคนอื่นๆอีกหมื่นล้านคนที่ไม่มีผลอะไรกับชีวิตของฉัน
ตั้งอยู่ และดับไป ... โดยไม่มี ปฏิสัมพันธ์
ดังนั้น ถ้าเธอต้องการแตกต่างกับคนอื่นๆ
เธอควรจะ....