คำแนะนำของอาวินทร์

ผมถามเกี่ยวกับทัศนคติ คนทำงานแนวศิลปะ
เช่น เขียนหนังสือ ทำเพลง วาดรูป
ต้องมีความกดดัน หรืออุปสรรค อะไรไหม
ถึงจะทำงานได้ และชมอาวินทร์ ว่าเก่ง
เพราะสามารถออกงานได้สม่ำเสมอ
ไม่ธรรมดา

คำตอบที่ได้ มีดังนี้ครับ
ตอบเมื่อ: 2006-09-30 13:54:22 -->
ผมก็ไม่แน่ใจนักว่า จริงไหมที่ศิลปินสร้างงานที่ดีได้เฉพาะใต้แรงกดดัน
หรือประสบอุปสรรคมากมาย ผมคิดว่าไม่จำเป็น อีกประการ ศิลปะ
ไม่จำเป็นต้องสะท้อนประสบการณ์เลวร้ายหรืออุปสรรคเสมอไป

http://www.winbookclub.com/talk_answer.php?id=6552

ขอบคุณมากครับ ... อาวินทร์ (สั้นแต่ได้ใจความดี)

สวนทางกันเดิน

สังเกตอะไรที่เกิดบ่อยๆ โดยไม่ตั้งใจกันมั่งไหมครับ

ผมเดินจากออฟฟิซ ไปลงรถไฟฟ้าใต้ดิน
ระยะทาง... ยี่สิบนาที ถ้าเดินเร็ว
ระหว่างทาง แทบทุกครั้ง จะสวนกับคุณอาไว้หนวดคนหนึ่ง
บางทีเดินมาคนเดียว บางทีมากับเพื่อน สวนกันแทบทุกวัน

แปลกดี บางที ผมเคยคิด เราพบอะไร
เราเห็นอะไร มันต้องมีที่มา
แม้ว่าจะพิสูจน์ไม่ได้
ชาติที่แล้ว ผมว่ามีจริง

คนเรา เป็นเพื่อนกันได้ ผมว่า มันไม่ได้บังเอิญ
ชาติก่อนต้องเคยมี สัญญา อะไรบางอย่างกัน
คนที่เป็นเพื่อนกัน แล้วพัฒนาเป็นความรัก
ผมว่า ชาติก่อนอาจเคยอุปถัมภ์ กันและกันมา

อกหัก สมหวัง ได้คู่กัน ไม่ได้คู่กัน
ได้จับมือกัน ได้... กัน ทุกอย่าง ผมเชื่อว่า
มันต้องมาจากผลของกรรม

การที่เราพิสูจน์ไม่ได้ว่า สามจุดสามสามซ้ำ หน้าตาจริงๆเป็นอย่างไร
(เวลาเราแบ่ง 10 ออกเป็นสามส่วน)
แต่ทุกคนไม่มีใครปฏิเสธได้ว่า สิบ มีจริง สาม มีจริง
สิบ ส่วน สาม มีจริง (แต่ไม่สามารถเอามาแฉได้)

เพราะงั้น ผมคิดว่า
ถ้าผมอกหัก ก็ดี สมหวัง ก็ดี ได้รักใคร ก็ได้ โดนใครรัก ก็ดี
ทุกอย่าง มีเหตุ และผล รองรับ

การที่คนเรามีชีวิตในโลกนี้ได้ ด้วยความหวัง
ได้สูดลมหายใจ ได้ยิ้ม ได้ร้องไห้ ได้หัวเราะ ได้มีเซ็ก
อะไรก็แล้วแต่ ... ผมว่า เราล้วนทำในสิ่งที่ผมพบบนถนน
ระหว่างเดินไปรถไฟฟ้าใต้ดิน

เรากำลังเดินสวนทางกันไปมา ... เท่านั้นเอง

บทสนทนาเบาๆ กับพี่สิบเดซิเบล

คุย msn กับพี่สิบเดซิเบลครับ

(( CENSORED))

.0......................0.

และ wireless ผมก็หลุด
เปิดมาอีกที เฮียแกก็ offline ไปแล้วอะ

ช่วงนี้ อาจไม่ค่อยได้อัพ

ช่วงนี้ งานมา เลยต้องเอางานก่อน
ไม่ค่อยมีไอเดียร์มาลง blog เท่าไหร่
กำหนดส่ง RFP
วันศุกร์ (จริงๆวันจันทร์ แต่ไม่อยากมาทำเสาร์ ทิตย์)
เหลืออีก บาน

งานเยอะ ก็ยังแอบๆไปอ่าน บล็อคพี่ สิบเด อยู่
ยังดี มีไรคลายเครียด (หรือเครียดเพิ่มวะ)

หนึ่งคำ...

บางที คนเราต้องการเงียบ
เงียบในที่นี้ ไม่ใช่ไม่พูด
แต่พูดให้น้อย เพื่อรับฟังให้มาก

บางที ที่เงียบ ก็เพราะมีสาเหตุ
สาเหตุที่เกิดจากการรอ
รอคอยวันที่บางอย่างเริ่มต้น

บางที ความที่หลายๆอย่างไม่เหมือนเดิม
ก็อาจเกิดจากเราส่วนหนึ่ง
แต่ไม่ใช่ทั้งหมด ถ้าคิดให้ดี

บางที การเริ่มต้น ก็ยากกว่าการเลิกลา
เพราะความคิดของคน ย่อมเห็นตัวเองดี
ไม่มีใครอยากยอมรับว่าตัวเองไม่ดี

บางที อาจมีคนคนนั้นก็ได้
ผมเอง

อ่านหนังสือ seasons change จบ เอามาเล่า

seasons change เขียนโดยเอา Fact มาเล่าในแบบ Novel โดยแบ่งย่อย ตัวละครหลัก 3 ตัวละคร อันได้แก่ ต้น ตัวผู้กำกับหนัง, บอล นักแสดงนำ เป็นป้อมในเรื่อง และ สุกรี อาจารย์สุกรี ผู้ก่อตั้งโรงเรียนแห่งนี้ขึ้นมาอย่างสุดยอดจริงๆ วิธีการเล่า สนุกมาก ขอบอก ไม่ผิดหวังเลย ผมใช้เวลาอ่านรวดเร็วเกินคาด อ่านจบราวๆ สองวัน ปกติผมอ่านหนังสือช้า ถ้าไม่สนุกจริง บางทีอ่านแล้วหยุด หยุดแล้วอ่านต่อ เป็นปี กว่าจะจบเล่มหนึ่ง แต่เรื่องนี้ recommend ครับ เขียนสนุก ไม่อิงปรัชญา แบบหนังสือ เบื้องหลัง โคตรรักเอ็งเลย ที่อ่านแล้วผมรู้สึกหนืดๆ อ่านแล้วช้ามาก (ยังอ่านไม่จบเลย ทั้งๆที่ซื้อมาก่อนนานแล้ว)

ผมไม่รู้ว่าคนแต่ง เอาความคิด ความรู้สึกของบอล มาจากไหน อาจสัมภาษณ์ หรือจากการสังเกต แต่เขียนได้ดีครับ เป็นมุมมองที่มีต่อเด็กผู้ชายคนหนึ่ง ซึ่งไม่เตรียมตัวมาว่า ชีวิตนี้จะได้แสดงหนัง เป็นพระเอก ตลกดี ตอนเล่าวิธีการฝึกให้น้องๆ ที่แสดง ลองเล่าดูว่า ตัวละครชื่อนี้ ชื่อนั้น เป็นอย่างไร โดยไม่ give a clue ว่าพวกนี้ เป็นใครในเรื่อง พอบอลมารู้ทีหลังว่า ตัวเองได้เล่นเป็นพระเอกของเรื่อง ถึงกับดีใจ แปลก! ตัวละครที่มาเล่น ไม่รู้ตัวว่าตัวเองจะได้เล่นเป็นอะไรเนี่ยนะ น่าสนุกดีแท้

แล้วก็ตอนที่ไปถ่ายกับพี่ป้อม อัสนี มีการทำ surprise น้องๆ นักแสดง เก็บฉากอ้าปากหวอ เป็นไรที่จี้ดี เหมือนกับจะบอกวิสัยทัศน์การมอง วิธีคิดของผู้กำกับต้นแล้ว คิดว่าไปไกลนะคนนี้ ไม่ธรรมดาๆ ส่วนอาจารย์สุกรี ทำผมทึ่ง ถ้าลูกโตแล้วชอบดนตรี คงจะส่งไปเรียนมั่ง เห็นความบ้าบิ่น ตั้งใจจริงแล้วรู้สึกว่าเมืองไทยน่าจะมีอะไร แบบนี้มาตั้งนานแล้ว ไม่ว่าจะเป็น ดนตรี หนัง ทำอาหาร เขียนการ์ตูน อะไรก็ได้ ที่มันดูเป็นเรื่องไม่จรรโลงใจพ่อแม่ ที่มีความประสงค์จะให้ลูกๆ ได้โตมาเป็น วิศวกร แพทย์ อาชีพท๊อป 10 ของไทยน่ะ จะได้มีทางเลือกชัดๆ แจ่มๆ แบบนี้กันทั่วหน้า แล้วเราจะได้เป็นผู้นำของเอเชียในด้าน ART FORM เสียที !

วาดภาพด้วย mouse

วันนี้ เอาผลงานเก่าๆ ที่เคยโพสลงกระทู้
บอร์ดของพี่ปราบดา มาลงเล่นครับ
ใครไม่เคยดู ก็ได้ดูกันนะ
ชอบไม่ชอบยังไง เมนต์กันมั่งเน้อ :)

เขียน Email ตอบนิ่ม

From Nim
Hello Chai,Yes, I've played Indigo Prophecy.
I loved the first 90% of the game.. after that the story changes so abruptly like they've run out of budget. Still one of the best games I've played recently though. If you like action-adventure game, you should try Psychonauts. It's from the guy who made Day of the tentacle. It's one of the most humorous and imaginative games I've ever played. Both the story and gameplay are fresh from the beginning to the end. You can also find a free demo floating around on the web.

I probably will try Prince of Persia after I finish Psychonauts.Happy gaming!NimKamolchai

Nim,

Good news! Not so many good adventure games around.
============================================
Have you played INDIGO PROPHECY?
It is the best game in last six months I played. Recommended.
There is playable demo too if you want to try first.

PRINCE OF PERSIA: THE TWO THRONES.
A real good action-adventure with 3D movement (far better than prince of Persia 3D, that one is suck.).
I’ll re-play it again, as the first time I play with on-board graphic. Now I have GF6600, pictures look a lot better (I like the fog effect).

Another one that reminds me an old time, but it is FPS, not adventure game.
Scary F.E.A.R. It brings me back the feeling when I played the first game of Alone in the dark.

I want to try OBLIVION, but it requires too much la.

How about you? Have a good time for games?

Cheers,
Chai
........................................................
โหสุดยอดว่ะเพื่อนๆ ยังเล่นเกมส์กันอยู่เหรอเนี่ย
30 แล้วมิใช่เหรอนั่น
อืม จริงๆอายุก็ไม่เกี่ยวนะ จำความรู้สึกตอนเด็กๆ ความมันส์ตอนเล่นได้ไม่ลืม
แต่พอจับเกมส์แล้วเล่นไปซักพัก ความชราภาพทำพิษ
เลยไม่ได้เล่นเป็นตุเป็นตะได้อีกแล้ว (อาจเพราะประสบการณ์ทำให้มองอะไรเปลี่ยน)

จริงๆตอนอยู่เมกา ก็ซื้อเกมส์ Sam and Max มาจาก ebay นะ กะว่าจะเล่น
เกมส์ค่าย lucas art มีสองเกมส์มั้ง adventure ที่ไม่เคยสัมผัสเลย แม้แต่เปิดเกมส์
และคาใจตลอดเวลา คือเกมส์ sam and max แล้วก็ full throttle
ซึ่งพอซื้อมา มันไม่ support window ว่ะ แกร่งแท้ เล่นไม่ได้ กลายเป็น cd นอนแผ่
ทำไรบ่ได้เลย ฮ่วย

ถ้า sam and max จะ remake ก็เยี่ยมมากเลย อยากเล่นเหมือนกัน
เอ่อ เรายังซื้อเกมส์ที่ชอบอย่าง the longest jouney มาด้วย
ส่วน ภาค 2 ยังไม่ได้เล่น เลยไม่รู้เป็นไงมั่ง แต่ภาค 1 นี่ อ่านที่นิ่มวิจารณ์ในเวบ
นานแล้วเลยอยากได้ไว้ว่ะ แต่ก็เล่นไปกระจึ๋งเดียวเลิก (อย่างว่า แก่แล้วก็เงี้ย)

ตอนนี้เกมส์ในดวงใจ adventure คือเกมส์ circle of blood
หรือ broken sword ภาคแรก
เคยเล่นกันป่าวอะ ภาพสวย เก่าแล้ว แต่มัน classic มากๆ
สนุกกว่าเล่นเกมส์ไหนๆของ lucas เลย ประทับใจสุดๆ

อืมจะว่าไป ตอนนี้คิดถึงตอนเล่น ultima
จำได้ว่าเหมือนหลุดไปโลกในคอมพ์เลย จอเขียวๆ นั่นแหล่ะ
ไม่รู้ติดไปได้ไง เด็กสมัยนี้เกิดมาก็เล่นเกมส์ 3D เลย
คงไม่มีโอกาสได้ enjoy ความเขียวกัน
พูดไปแล้วก็น่าเสียดายเนอะ.. ฮ่วยยย

The Child (L' Enfant)

วันนี้ กะจะไปดู The host ที่สยาม แต่กลับพบว่า วันนี้มันเป็นวันพฤหัส เป็นวันอะไร ก็เป็นวันเปลี่ยนโปรแกรมหนังไง หนังใหม่ที่จะฉายที่โรงหนังสยาม ชื่อเรียบง่ายว่า World Trade Center แต่ผมไม่ดูล่ะ เซ็งเล็กน้อย แต่เพราะหนังที่น่าสนใจ และฉายรอบ 18.30 เหมือนกัน คือ l'enfant เนี่ย เข้าพอดีวันนี้ ก็เลยมั่วนิ่มไปดูซะ ไม่ได้รู้จักอะไร ไม่ได้ศึกษาเลย และก็พบว่า

ช่วงเวลา 1 ชั่วโมงกว่า ที่ได้ดูหนัง เป็นประสบการณ์ ที่ดีมาก หนังแม่งโคตร Realistic ไม่มีเพลงประกอบอะไร แต่ไม่มีความน่าเบื่อให้สัมผัสเลยแม้แต่น้อย ให้ตาย หนังบ้าอะไร โคตรจริงเลยครับ

ผมชอบมากๆ ไม่คิดว่าจะเป็นหนังที่เล่าเรื่องชีวิตวัยรุ่นที่มีลูก โดยอาชีพของคนพ่อ (ไอ้หนุ่มเสื้อเขียว) คือ ลักขโมย เอาไปขาย หากินไปวันๆ มีเงินก็ใช้เรียบ ไม่มีเก็บ ไม่รู้เมียรักได้ไง แถมอะไรรู้ไหม เมียคลอดลูก ชื่อน้องจิมมี่ อายุ เก้าวัน เจ้าบรูโน ตัวแสบ (ก็เจ้าพระเอก) เอาลูกไปขายครับทั่น เมียรู้ (โซเนีย) เป็นลม อ้าวเป็นลมซะงั้น แล้วบรูทำไง ก็ไม่ยาก ไปเอาลูกคืนเด้

แต่มันไม่ง่ายดายเช่นนั้น โอเค มันไม่ได้เอาเงินไปใช้เลย เงินที่ขายลูกมันน่ะ แต่ทำไมไม่ง่าย ก็เพราะคนที่ซื้อลูกมันไปขายต่อ ต้องขาดทุนไป 5000 ยูโร มันเลยให้บรูโนใช้หนี้ครับ แล้วโจรกระจอก ที่อายุยี่สิบ ไม่มีอนาคต ไม่มีที่อยู่ ไม่กลัวไรเลย ขอเงินก็ได้ นอนบนกล่อง ข้างถนน ลงไปแช่น้ำเย็น หนีคนที่ตามจับ มันจะทำไงได้ ... ไปดูเถอะ รับรอง

ชีวิตใครบัดซบ ไปดู จะรู้ว่า บัดซบน่ะ มีคนนี้อีกคน บัดซบจนเป็นหนัง และหนังมันดีมาก เพราะมันถ่ายความบัดซบจนเราไม่รู้สึกว่ามันเป็นหนัง แม่ง REAL จัดๆครับทั่น

the host

อยากดู the host แล้วล่ะ
ทำไงดี หนังก้อจะออกจากโรงแล้ว
เอางี้ นิดนึง พรุ่งนี้ไปดูตอนเลิกงาน
ถ้าได้ไปดู จะมาเล่าให้ฟังแล้วกัน
ถ้าไม่ได้ดู ก้อไม่เล่าให้ฟังแล้วกัน

ง่ายๆ .. :P