ลากเท้า

เพราะการเดินลากเท้าทำให้สามารถรู้ได้ว่าเธอเดินมาข้างหลัง
ไม่จำเป็นต้องหันไปดูว่าใครเดินมา เพราะฉันได้ยินเสียงลากเท้านั้นของเธอ
เสียงลากเท้าเดิมๆ ทำให้ฉันคิดว่าเธอทำไมต้องเดินลากเท้าด้วย
ระวังรองเท้าสึกนะ... ฮ่าๆ

พบคำผิดในหนังสือ "แอฟเตอร์ ดาร์ค"

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา ผมซื้อ After Dark ฉบับแปล โดยสำนักพิมพ์ กำมะหยี่ ที่
พี่สิบเด
แนะนำไว้ รู้สึกว่าเนื้อเรื่องเข้มข้นดี อ่านเร็ว ครึ่งเล่มกว่า ใช้เวลาอ่านไม่
ถึงวัน
เพราะปกติจะเป็นพวกชอบดองหนังสือที่ซื้อไว้ ไม่ค่อยได้อ่าน ยิ่งสนุก ยิ่งไม่
อยากอ่านให้จบ
อ่านไปได้หน่อย พอรู้สึกสนุก ก็จะหยุดอ่าน เพราะกลัวจบ (ซะงั้น)

ไม่ได้ต้องการจับผิด แต่บังเอิญ เปิดไปที่หน้า 81 บรรทัดที่ 18 คำว่า "หนวด"
พิมพ์เป็น "หนวก" นะครับ

จึงเรียนมาเพื่อทราบ

New York

ความทรงจำ นิวยอร์ค ที่มี คือ ความสุข เดินเยอะ และร้านหนังสือและซีดี
ผมเรียนโทที่อเมริกา รัฐแรกที่ไปหาที่เรียนคือเท็กซัส แต่ยูออฟอาลิงตันไม่รับ
บอกว่าต้องเรียนภาษาก่อน เทอมนึง ผมจึงตัดสินใจ เรียนที่คอนเนคติคัต
ที่รับผมในฐานะ เข้าไปเรียนวิศวะไฟฟ้า (เพราะจบตรีทางนั้น)
แต่ผมเลือกที่จะเรียนคอมพิวเตอร์ไซน์ คุยกับ โปรเฟซเซอร์กอร์ดอนสกี้ (ดร.)
ที่จบตรีจาก MIT บอกว่า เค้ารู้จักคนไทยที่จบ จุฬามา จึงยอมให้ผมทดลองเรียน
(โชคดีที่เด็กจุฬา ทำศักยภาพ ให้เห็นว่าเก่ง ฉลาด ทำให้อ. เหมาว่าผมก็คงไหว ฮา)
และผมก็เรียนวิชาของคอมไซน์ผ่านจริงๆ! ทำให้สามารถเรียนจนจบป.โทได้
โดยไม่ต้องเสียเงิน เสียเวลา เพิ่ม กับการเรียนภาษาอังกฤษ แบบที่ยูที่เท็กซัส
บังคับ

เกริ่นซะนาน จริงๆจะเล่าว่า นิวยอร์ค ผูกผันกับผมไม่น้อย
เพราะสิงโต ที่มาเรียนตามทีหลัง ก็มีพี่ใหญ่ พี่ชายแท้ๆ ทำงานรับราชการอยู่ที่
นิวยอร์ค
รัฐที่ผมอยู่กับนิวยอร์ค ขับรถจากบ้าน ใช้เวลาไม่เกินชั่วโมงครึ่งก็ถึงแล้ว
สิ่งที่ผมได้รับจากนิวยอร์ค ที่ชอบที่สุด น่าจะเป็นสภาพเมือง ผมไม่เคยเข้าถึง
สังคมของที่นั่น
เพราะผมไม่เคยอาศัยอยู่ หรือทำงาน ใดๆ เคยแต่ไปเที่ยว ซึ่งก็ชอบ ที่ชอบเพราะมัน
ดูอลังการดี
เวลาเดินในนิวยอร์ค ผมรู้สึกว่า เราเป็นเพียงมดเล็กๆ เงยหน้าไปทางไหน มีแต่ตึก
ใหญ่
เดินไปตามถนน เห็นร้านขายของชำที่ส่วนใหญ่เจอแขกเป็นเจ้าของ
เห็นร้านอาหารจีน แบบ Take home เห็นรถไฟใต้ดิน ที่สภาพเก่า สกปรก และคนใช้เยอะ
แยะ
รถไฟใต้ดิน ผมว่าที่เมืองไทยสะอาดกว่านิวยอร์คมาก
เวลามองคนบนถนนเดินไปมาในนิวยอร์ค รู้สึกว่า ผู้คนต่างรูปแบบ ตั้งแต่หนุ่มออ
ฟฟิซ จนถึงคนเร่ร่อน
และมักพบเห็นมุมร้าน สตาร์บัค และร้านหนังสือ บาร์น แอนด์ โนเบล เต็มไปหมด

ผมชอบเดินร้านขายการ์ตูนที่นิวยอร์ค และได้รู้จักหนังสือการ์ตูน ที่วาดไม่สวย
แต่แปลกเต็มไปหมด
ชอบดู ชอบหยิบมาเปิดๆ อ่านรู้เรื่องมั่งไม่รู้เรื่องมั่ง บางครั้งหลวมตัวซื้อมา
อ่านไม่รู้เรื่องเลยก็มี
บางทีซื้อมาเก็บ ไม่เคยเปิดอีกเลย

ผมเคยเจอดาราฮอลีวู้ด คือ โรบิน วิลเลี่ยม สองครั้ง ครั้งแรก เจอตอนสมัยที่พี่
ยุ้ย ยังไม่กลับไทย
ตอนนั้นคือ ไปเที่ยวกัน มีพี่ยุ้ยพี่โอม เพื่อนคนไทยที่อยู่ ที่ยูเดียวกัน (พี่
ยุ้ยจบแล้ว และทำอินเทอร์น กำลังจะกลับไทย)
แล้วก็บังเอิญ จำไม่ได้ว่าใครพูดคำว่า "ดารา" แล้วโรบิน ก็หันมา คือ เท่าที่รู้
ผมว่าเค้าเป็นคนเก่งมากคนหนึ่ง
เคยเล่นหนังในเมืองไทย (Good Morning Vietnam) ที่แหม่ม จินตราเล่นด้วย
คือเค้าน่าจะฟังภาษาไทยได้บ้าง (หรืออาจได้เยอะ ผมว่าคนคนนี้เก่ง) ก็เลยหันมา
และพวกเราก็ได้ถ่ายรูปไปหน่อย

อีกครั้ง ที่เจอ เจอที่ปั๊มที่ผมทำงานพิเศษ ในเมืองนึงของ Connecticut โรบิน
ขับรถมาแวะเติมน้ำมัน
แล้วเข้ามาใน Minimart ที่ผมเป็น Cashier อยู่ เขาแต่งชุดขี่จักรยานมา ท่าทางไป
ออกกำลังกายมา
ดูมีความสุข และติดดินดีนะครับ

แต่ที่น่าเสียดายสำหรับการได้ไปเที่ยว นิวยอร์ค หลายๆ ครั้ง คือ ผมไม่เคยเจอ
สมาชิก ของวง Sonic Youth เลย
ทั้งๆที่เขาอาศัยอยู่ที่นั่น ตอนทำเพลงกับพี่คุ่นปราบดา พี่เค้าบอกว่า ได้เห็น
Thurston Moore กับ
Kim Gordon ด้วย แถมดูธรรมดา เหมือนคนทั่วไป ไม่ฉายแววดารานักดนตรีใดๆ
เจ๋งโคตรรรรรรรร

แต่ก็นะ ผมเคยเจอพวกเขา ครั้งแรกและครั้งเดียว บนเวทีคอนเสริตที่เมืองไทย
ใช่ครับ...

Alternative Nation Tour! (มาพร้อมกับ Foo Fighter และ Beastie Boys มั้ง)

บทเพลงหัวใจสลาย ของใครบางคน ยามฝนตกหนัก และพายุโหมกระหน่ำ

ผมออกจากบ้าน และมีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้น ซึ่งไม่ได้เกิดอะไรแบบนี้บ่อยๆ
กล่าวคือ
จังหวะที่ไม่น่าเชื่อ ก่อนที่จะเปิดประตูรั้วออกไป ยังไม่มีวี่แววของฝน
แต่พอเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว ฝนก็ตก (หนัก) ทันที และไม่มีทีท่าจะหยุด

เคยอยู่ในอาการวิ่งหลบฝน แต่ข้างหน้า ไม่มีกำลัง คุณต้องวิ่งไปอย่างไร้จุดหมาย
กันไหม?

ที่สำคัญกว่านั้น กำลังสวมแว่นตาด้วย ยิ่งทำให้ตาพร่ามัว สุดท้ายได้หยุดใต้ต้น
ไหม
แต่ก็ไม่วายจะมีฝนรั่วลงมาอยู่ดี กางเกงขาสั้น เสื้อขาว บางๆ ทำให้ดูเหมือนลูก
หมาตกน้ำ

เมื่อถึงที่หมาย เปิดเพลง...ฟัง แล้วก็หาอะไรเช็ดหัวซะ ก่อนจะเป็นหวัด

ไวเบรเตอร์

หนังสือดีดีทีเล่มปกอพาร์ตเมนต์คุณป้า ลงหน้าหนึ่งถึงของไฮเทค
มันคือไวเบรเตอร์สำหรับผู้หญิง ที่เขียนไว้ว่า สามารถทำเนียน วางไว้ที่หัวเตียง

O__O

เขาดิน

เมื่อวานพาลูกสาวกับภรรยาไปเที่ยวเขาดิน
ไปถึงก็บ่ายสี่โมงกว่าแล้ว ผู้ใหญ่เสียค่าเข้าคนละ 50 บาท
เด็กเล็ก ฟรี
แวะกิน KFC ใน เขาดิน หมดไป 185 บาท
รู้สึกว่าค่ากินจะแพงกว่าค่าเข้าชมแฮะ -_-"

น้ำตา

น้ำตา ไหลมา เสียใจ เหลือเกิน
น้ำตา ไหลมา เสียใจ เหลือเกิน จะทน
น้ำตา ไหลมา เสียใจ เหลือเกิน จะทน ต่อไป
น้ำตา ไหลมา เสียใจ เหลือเกิน จะทน ต่อไป น้ำตา ไหล... พราก

ผมก้มลงมองที่รองเท้าตัวเอง แล้วพบว่า โทรมมาก

กระดาษชำระ

จำได้เสมอ เวลาเข้าห้องน้ำสาธารณะ หลายแห่งมักมีป้ายเขียนว่า
กรุณาอย่าทิ้งกระดาษชำระลงในโถส้วม เพราะจะทำให้ส้วมเต็ม
ผมไม่เคยทำตามเลย ทิ้งลงโถส้วมตลอด ใครเลยจะอยากเช็ดก้นแล้วทิ้งลงถังขยะ
ปล่อยให้กลิ่นตลบอบอวนและน่ารังเกียจ
อยากรู้ว่าคนอื่นคิดแบบนี้กันไหม

ปุยเมฆ

หลับสบาย ล้มตัวลง หงายหลัง รองรับด้วยปุยเมฆ ผมกำลังล่องลอยเหนือพื้นดิน
ลมเย็นบนฟากฟ้า พัดพาหัวฟู กระเจิงกระจาย หลับสบาย ฝันดี มีความสุข
ขอบจักรวาลอยู่ที่ใด จะไปให้ถึง ดาวเคราะห์ที่จะแทนที่โลก ส่องไม่เห็น ที่เห็น
ก็ใหญ่
เรากำลังลอยอยู่ในอวกาศ ทุกคน

หลับสบาย ล้มตัวลงนอน อ้อมกอดของกาแลกซี่ และดวงดาว...
ณ ปุยเมฆ แห่งสุดขอบริมสวรรค์ จักรวาล และ ดาวเคราะห์

เหนือชีวิต ไม่ต้องกาลเวลา ไม่ต้องกิน ไม่ต้องเกิด ไม่ต้องแก่ ไม่ต้องเจ็บ
ไม่ต้องตาย..

ป่า

บนถนน ยามดึก มองออกไป เงาต้นไม้ เพราะเป็นถนนที่ตัดผ่านป่า มีแสงไฟจากรถที่
วิ่งผ่าน
นานๆ คัน อากาศเย็น ออกมาพักข้างนอก ลมหนาวพัดผ่าน เรื่องเล่าเกี่ยวกับผีสาง ทำ
ให้กลัวเล็กน้อย
แต่ยังคงยืนที่มุมนั้น มองออกไป เงาต้นไม้ไหวเอนตามลมพัดวูบวาบ เสียงแมลงดัง
เบาๆ
ทุกอย่างยังคงอยู่ในความทรงจำ แม้เวลาล่วงเลยผ่านไปกว่าห้าปีแล้ว

วันนี้ ยืนตรงริมทาง ที่ปลูกต้นไม้ ยามเช้า ทำให้นึกถึงวันนั้นอีกครั้ง แม้จะ
ไม่เหมือนกันเลย
แต่สิ่งหนึ่งที่เหมือนคือ เรายืนมองต้นไม้ ริมทาง กำลังไหวตามลม อากาศเมืองไทย
แม้ร้อนไป
ความรู้สึกดีๆ ที่ไม่เคยจางหายไปจากใจ บางครั้งก็ยังอดสงสัยไม่ได้

ทำไมเราถึงยอมเดินทางที่ผิด เข้าไปในป่า มองไปยังต้นไม้ และยังคงยอมเดินผิดไป
เรื่อยๆ ... เรื่อยๆ