ในมุมมืดเล็กเงียบสงบแห่งหลืบร่องระหว่างกลีบตึก

เหลือบแลนาฬิกา เพลานี้ สายัญดิ่งด่ำลงใต้พสุธา ฟ้าเป็นสีดำ ประกอบด้วยประกายดาว
แวววับ จับตา ด้วยเป็นคืนเดือนมืด พระจันทร์ถูกอมจนมิดลำ ไม่มีโอกาสปล่อยแสงอ้วนกลม
พลันทันใด ในมุมมืดเล็กเงียบสงบแห่งหลืบร่องระหว่างกลีบตึก ชายร่างท้วม หน้าจีน
กำลังขยับมือไปมา คล้ายกำลังควบคุมการทำงานของสายป่านที่พาให้กระดาษบางเบาลอยล่อง
ไปในอากาศ... ใช่แล้ว คล้ายกำลังบังคับว่าว

ชายผู้นี้ อายุอานามน่าจะไม่ต่ำกว่าสามสิบ ผมถูกตัดสั้น หน้าตาหมดจด แต่มีเหงื่อประดับไปทั่ว
เขากำลังทำอะไร หรือกำลังเรียกร้องให้ยุติการประท้วงการยึดอำนาจของคมช...

ผมมองดูเขาอย่างเงียบๆ จากร้านกาแฟชื่อดัง ขายกาแฟเย็นแก้วละร้อยกว่าบาท กาแฟร้อน
ก็ไม่ต่ำกว่าห้าสิบห้าบาทแน่ๆ ในใจคิดว่า เมื่อไหร่ ผมจะสามารถมองเห็นว่าชายผู้นั้นทำอะไร
โดยไม่ทันตั้งตัว จู่ๆ ก็มีมือของสาวมาสัมผัสที่ไหล่ผมเบาๆ ผมเงยหน้าขึ้น เห็น "เค้ก"
น้องเค้กทักทายผม เธอเดินผ่านร้านกาแฟ เห็นผมนั่งนิ่ง จ้องออกไปนอกกระจกร้านอยู่นาน
เลยเดินเข้ามาทักผม เป้าหมายอยากรู้ว่าผมมองอะไร

ผมไม่สามารถบอกเธอได้ เนื่องด้วยมันเป็นกิจกรรม"เสือกเรื่องชาวบ้าน" ผมจึงตอบไปว่า

"พี่คิดเรื่องงานนิดหน่อย ตอนนี้ระบบใหม่กำลังถูกออกแบบครับ จำเป็นต้องคิดให้ได้ว่า
กระบวนการต้องมีอะไรบ้างในแต่ละ Step ของ Workflow"

เค้กเหมือนว่าไม่เข้าใจ เธอยังคงถามซ้ำย้ำๆ คล้ายกับว่า ผมโกหกแน่ๆ

"อ้าว ไม่เชื่อกันนี่ ถ้างั้นจะพูดจริงๆก็ได้ คือพี่กำลังแอบดูคนอยู่คนหนึ่ง ที่ซอกตึก"

ได้ผล เค้กมองไปทางทิศนั้นเหมือนกัน ในใจเค้กเริ่มครุ่นคิดครั่นคร้าม ด้วยความอยากรู้
ผมตัดสินใจลุกจากร้านกาแฟ บอกลาเค้กเบาๆ ทิ้งให้เค้กนั่งมองไปที่กลีบตึกนั้นต่อไป...
หัวใจสั่นระริก ... ตึกตั่ก ตึกตั่ก

ห ม ว .. . . . (Giant!)

กลางวัน ที่โรงอาหารของตึก Em... ผมพบ ... เธอคืออดีตแฟน (อดีด ตะ แฟน)
ผมเป็นฝ่ายผิดที่บอกเลิกกับเธอ เพราะผมหมดรักเธอก่อน

และผมก็มาคบกับเจ้าสาวของผมโดยเลิกกับเธอ (คือจะว่าไป ก็มีแฟนมาสองคน
คือคนแรกแล้วก็เมียเลย)

ผมไม่อยากคุยกับเธอ แต่ก็ต้องมาลุ้นกันว่า จะมีโอกาสไหม ที่ต้องจ๊ะหน้ากันตรงๆ
แล้วต้องเอื้อนเอ่ย.. คำรจนา!

เรือนไทย

จำได้ว่า ฝันบางครั้งจารึก ประทับติดตรึงลึกซึ้งเหมือนเสียงเพลงบางเพลง
ที่ขับกล่อมเข้าไปในรูหู แต่จารึกผนึกแน่นลงไปในกลางใจเราเสียอย่างนั้น

[ในฝันคืนหนึ่ง]
ภาพที่ผมเห็น คือเรือนไทย ผมอยู่ในเรือนไทย ย้อนกลับไปในอดีต สมัยคุณตา
คุณยาย คุณทวด ยังเป็นวัยรุ่น ผมมีความรัก มีคนรักที่เรือนไทยโบราณ
เธออยู่ที่นั่น หน้าเธอดูเป็นหญิงไทยโบราณเสียจริงๆ ผิวเธอคล้ำหน้าคมเข้ม
ไม่มีความหมวยซักนิด ผมรู้ดีว่า ผมตกหลุมรักเธอมาก

ความรู้สึกตื้อในอก เหมือนมีคนอยู่ในออกแล้วพยายามดันให้อกเราแยกออก
เพื่อหลุดออกมาจากอกนี้ เรียกว่าอาการ "หัวใจพองโต" สินะ

ผมรู้สึกจริงๆ สัมผัสที่แสนอ่อนโยน เหมือนหลุดอยู่ในอดีต และพบรักที่นั่น
เรือนไทย สาวไทย เรือนไม้หลังนั้น มองออกไปเห็นกิ่งก้านใบของต้นไม้ที่ผมเรียกไม่ถูก
ผมไม่มีความรู้มากนักกับเรื่องไทยโบราณ แต่ผมอยู่ที่นั่น เหมือนดูหนังไทยโบราณ
(แน่นอน ไม่ใช่หนังสงครามๆ) ที่มีบรรยายกาศและนักแสดง ที่ดูโบราณๆ



...

เราคงลืมทุกอย่างได้อย่างง่ายดาย เพียงแต่ เราคงมีความอยากจำอะไรบางอย่าง
ซึ่งเป็นเหตุผลให้เราไม่สามารถลบเลือนบางอย่างออกไปได้ แม้เวลาผ่านไป..
นานแสนนาน

ดวงตาที่สาม...

เพิ่งอ่าน "ดวงตาที่สาม" จบครับ เล่มไม่หนา
หนังสือของ แดนอรัญ แสงทอง (ใช่ไหม!?)

เรื่องรัก อมยิ้ม มุมปาก หน้าตื่นเต้น ติดตามกระชั้นชิด มืดมิด
และความรักแบบน้อยนิด มหาศาล

ภาษาที่ใช้ ผสมกัน ด้วยคำในยุคสมัย กับคำในอดีต
ออกอรรถรสแปลกประหลาด ประล่อมประแล่ม ระลึกระรัว
(มั่ว)

ลองอ่านดูนะครับ
สนุก และไม่แพง ...:)

ดวงตาที่สาม : แดนอรัญ แสงทอง
ISBN 974-9748-24-7 แมวคราว 88 หน้า ราคา 75 บาท ปกอ่อน ปีที่พิมพ์ ๒๕๔๙

ตุ๊กตาหมี..

ผมตัดสินใจเดินเข้าไปหาเธอ เพื่อ..


[ย้อนไป]

เมื่อหลายๆ อาทิตย์ก่อน ผมสั่งทำตุ๊กตาหมีใส่ชุดครุยให้เธอ
ผมกะจะให้เธอไว้ถือตอนถ่ายรูป วันรับปริญญาป.โท

เมื่อปลายเดือนที่แล้ว ผมพบความจริงหลายอย่าง
ผมเห็นภาพบางภาพที่พาผมคิดไปไกล (เอง)

คืนนั้น เธอให้ผมไปเป็นเพื่อน แต่ระหว่างนั้น ผมเห็นเธอเอามือโอบคอรุ่นน้องที่ลาออกไปแล้วในผับดังย่านอาร์ซีเอ

ผมรับไม่ได้ครับ รับไม่ได้

[กลับมา]

.. "เดี๋ยวนะ ขอถ่ายรูปก่อน" เธอหันมาตอนผมเข้าไปหา แต่เธอไม่มองหน้าผม

พอเธอถ่ายเสร็จ ผมยื่นตุ๊กตาหมีให้เธอ

"ยินดีด้วยนะ ..." เธอเอามือมารับ ไม่มองหน้าเช่นเคย แต่... ผมไม่ปล่อย
เธอดึงไม่หลุด คราวนี้ได้ผล เธอมองหน้าผมเสียที
"นี่ จะให้หรือไม่ให้เนี่ย"

"ไม่ได้บอกว่าจะให้" ผมกระตุกตุ๊กตาหมีลงพื้นแล้วเอาเท้าเหยียบ
"ขอบคุณนะที่ตามหาเราวันแรกในการทำงาน เราจะบอกว่าเธอน่ะ ...XDFDXCSDFF@E@#?D?ASD"

หลังจากนั้น เธอก็ดีกับผม และเราก็เป็นแฟนกัน !?!?!?!?

The First Contact (Nice no Mori ) หนังใหม่ ของผู้กำกับ Taste of Tea

Directed by Katsuhito Ishii

Japan 2006 / Drama / Fantasy / 149 min / Color / Dolby 5.1 / 1.85: 1 Widescreen Anamorphic / NTSC / In Japanese with Optional Thai and English Subtitles


Asano Tadanobu | Miki Shunichiro


Nice no Mori - The First Contact may well be the strangest, most memorable film you'll ever see. Based on a popular series of canned coffee TV ads, the geniusly nonsensical Nice no Mori stretches the cinematic boundaries with an open narrative, outlandish characters, unpredictable stories, and a massive dose of surreal wackiness that defies all conventions. Combining the directorial talents of Ishii Katsuhito (Taste of Tea and Shark Skin Man and Peach Hip Girl), Ishimine Hajime (Custom Made 10:30), and Miki Shinichiro, the man behind the Smap Short Films, this colorful, creative omnibus film needs to be seen to be believed.

Asano Tadanobu and Terajima Susumu reprise their coffee ad roles as the Guitar Brothers, two geeky brothers trying to find girlfriends. Instead, they encounter an endless line-up of peculiar characters and off-the-wall situations. Their experiences are divided into a series of short stories and skits with just about everything you can think of thrown in - stand-up comedy, animation, music and dance sequences, commercials, an intermission, and, of course, some little aliens. Director Ishii himself described it as gags connected with more gags. Anything goes in this hyperactive, delightfully bizarre comedy, and the end result is sure to leave a goofy smile on your face.

ไปอุดหนุน เอ็นกิ บิลัล ที่ TBT มาครับ (สมาชิก AIS ลด 10%)

เมื่อวานต้องไปรับลูกสาวกลับบ้านที่บ้านแม่ยาย เลยมีโอกาสผ่านไปที่ TBT
(ไม่แน่ใจว่าเป็น Thai Book Tower หรือ Thailand Book Tower)
แวะเข้าไปดูหนังสือออกใหม่ จริงๆรอหนังสือเกี่ยวกับพี่เจ้ย อภิชาติพงศ์ ที่จะออกกับ
สองสำนักพิมพ์ คือ Free Form กับ Bioscope

ปรากฏว่า พบหนังสือ Enki Bibal ออกแล้ว! หนังสือ Graphic Novel (เรียกให้สวยๆ)
จากประเทศฝรั่งเศส ต้นแบบหนังเรื่อง Immortal ครับ หนังสือเล่มหนาทีเดียว
(รวม 3 ภาคไว้จนครบ) กระดาษมัน พิมพ์สี น่าอ่านมากๆ แต่ราคาก็... 450 บาท

เป็นสมาชิก AIS สามารถรับส่วนลด 10% ทันที จนถึงสิ้นเดือน ส.ค. 50 นี้ครับ (เหลือ 405 บาท)

ปล. ยังไม่ได้อ่าน ซื้อมาดองไว้ก่อน ชอบครับ :)

การออกแบบเชิงวัตถุ (UML)

ในการออกแบบโปรแกรม อุปกรณ์ที่ช่วยอย่างหนึ่ง เรียกว่า UML
คำว่า UML ย่อมาจาก Unified Modeling Language
ภาษา UML นั้น เป็นภาษาในการออกแบบ Class ของโปรแกรม
ที่มีลักษณะเป็น OO (Object Oriented)

OO เป็นภาษาคอมพิวเตอร์ที่กำลังเป็นที่นิยมใช้งาน หลักการของมัน
คือการมองทุกอย่างเป็น Object ซึ่งในตัวมัน มี
ส่วนประกอบ (attribute) และ กิจกรรม (activity)

ยกตัวอย่างเช่น รถยนต์ เป็น Object
มี attribute คือ สี, ล้อ, รุ่น, ยี่ห้อ
มี activity คือ วิ่ง, เติมน้ำมัน, จอด

หรือเราอาจมองว่า หมา กัด แมว

หมา คือ 1 object
กัด คือ 1 activity ของ หมา
แมว คือ 1 object

มันคือการ interactive กันระหว่าง object 2 ตัว

นี่คือที่มาของการเขียน diagram หรือภาพที่ใช้แทนการ
ออกแบบ object ในการเขียนโปรแกรมประเภท OO

ว่าแต่ "ความรัก" นี่เป็น object หรือเปล่า
แล้ว activity และ attribute ของมันคืออะไร

Transformer หนังแฟนตาซีหุ่นยนต์ดูสนุก เอามัน แต่....

เมื่อวันอาทิตย์ได้มีโอกาสเข้าไปนั่งดูหนังหุ่นยนต์ฟอร์มยักษ์ปีนี้
Transformer เป็นชื่อเรื่อง มาจากการ์ตูนฮิตของอเมริกา
รู้สึกว่าหนังจะเขียนได้บันเทิงดีทีเดียว (พิจารณาจากภรรยาผม เธอชอบมาก)
แต่อาจเป็นเพราะผมเรื่องมากไปหน่อยก็ได้ ผมคิดว่า หนังมันไม่ค่อยประทับใจ

ประทับ คือ จารึกไว้ จำไว้
ใจ ก็คือความรู้สึก ความทรงจำ

หนังเรื่องนี้ไม่ประทับใจ หมายถึงว่า มันไม่สามารถจารึกไว้ในความรู้สึกหรือความทรงจำ
เพราะอะไรน่ะหรือ เพราะความเร็วของหนังมั้ง
แปลกดี สตีเว่น สปิลเบริก ยิ่งแก่ยิ่งชอบหนังเร็ว ผมว่าหนังมันตัดต่อเร็วมากๆ
เรียกว่า พยายาม "เร้า" อารมณ์คนดูตลอดเวลา ปัญหาคือ มันมากเกินไปหน่อย

หนังพยายามทำให้มัน Catchy ตลอดเวลา จนคนดูไม่มีโอกาส "คิด"
คือให้หนังชี้นำตลอด แค่หลับตานาทีนึง เรื่องก็เดินไปยาวแล้ว (จ๊าก)

เอาเป็นว่า หนังเรื่องนี้น่าจะเป็นที่ชื่นชอบของคนหมู่มากได้สบายๆ
แต่คนที่ชอบดูหนัง "บู๊" ที่ "ถึง" คือ ไม่สักแค่ทำ Catchy คนดู
ผมว่าหนังฮ่องกงอย่าง SPL ยังทำให้เรา "ประทับใจ" ฉากการต่อสู้
ได้มากกว่า Transformer ซัก 100 เท่านะ :P

Thank u ja

ส่งข้อความ mms ให้กับเพื่อน อวยพรวันเกิดให้เธอมีความสุข
มี starbuck แก้ว 100+ กินทุกวัน สาวขึ้นอีกปี
เธอตอบกลับมา Thank u ja

วันนี้ไปซ้อมใหญ่ วงดนตรีของที่ทำงานครับ
เริ่มตั้งแต่ 10.30 - 18.15
ผมเป็นมือเบสนะ ไม่ได้เล่นกีตาร์หรือร้องนำ
ก็เมื่อยนิ้วเหมือนกัน สายเบสมันใหญ่
เสาร์หน้าจะมีงานกีฬาสีของบริษัท
ซึ่งจะมีงานเลี้ยงและมีการเล่นดนตรีตอนกลางคืนด้วย

ตอนเย็นๆ โทรหาพี่ฝน พี่ฝนบอกว่าจะโทรมาพอดี
เพราะจะถามว่า วันนี้วันเกิดเพื่อนคนนั้นหรือเปล่านะ
เพราะแกส่ง message ไปแล้วเหมือนจะ error
สุดท้ายเลยส่งไปอีกเบอร์

.. 30 แล้วสินะ .. (อ่อนกว่าเราปีนึงอยู่ดี แต่ไม่ยอมเรียกเราพี่เลย ฮ่วย!)

ปล. ลืมไป post ตอนหลังเที่ยงคืน จริงๆ คำว่าวันนี้ของบทความ หมายถึงวันที่ 30 นะ!